~ 144 - 



ostatnie w dolnem piętrze, nabywają przewagi nad wapiennemi. Hrabia Mandels- 

 loh w następujący sposób rozdzielił na ogniwa formacyją jurajską alp wirtem- 

 berskich : 



1) VFapień portlandzki, bardzo mało rozwinięty pod Einsingen około 

 Ulm. 



2) Coralrag. Na wielu punktach Alp widać w górnych luźnych 

 warstwach ziemi wielką ilość bulw krzemionkowych, częścią po- 

 rowatych krzemieni i rogowców, a częścią chalcedonów; odpo- 

 wiadają one ..Chailles" Thirria, są najczęścićj śzczątkarai skrze- 

 mieniałych mięczaków i pochodzą częścią z warstwowanego wa- 

 pienia nad coralragiem, częścią z górnego niewarstwowanego 

 coralragu. Ów wapień warstwowany łupie się w cienkie wielkie 

 płyty, jest szarawo biały, kredowaty, nieprzydatny do robót 

 litograficznych i odpowiada tak dobrze bawarskim warstwom 

 litograficznym jak i szwajcarskiemu wapieniowi astartowemu 

 nie zaś utworowi „chailles" w Haute Saone. Przechodzi on ku 

 dołowi, gdzie największą ilość bulw krzemiennych zawiera, 

 w zbity, biały wapień uiewarstwowany, który tylko małą ilość 

 owych bulw zawiera. Wapień ten, mający 150—200 st. grubo- 

 ści, przybierający często budowę ziarnistą i stający się dolomi- 

 ty cznym, odpowiada angielskiemu coralrag i Thurmannowskiemu 

 wapieniowi koralowemu. On to wieńczy Alpy dziwacznemi 

 i stromemi skałami. Możnaby je uważać za wy dźwignięte z głę- 

 bi, gdyż można je często napotkać i pod zwykłym ich poziomem, 

 pogląd ten jednak zarzucić należy, albowiem leżą one bezpośre- 

 dnio na wapieniu marglowym gliny oksfordzkiej, który ani pod 

 względem fizycznym ani chemicznym i gieognostycznym żadnego 

 zaburzenia nie doznał. 



3) Guma glina oksfordzka. Grupa ta 300— 600 stóp grubości mająca, 

 leżąca bezpośrednio pod białym nieuwarstwionym coralragiem, 

 składa się z poziomych 1—6 stóp grubości mających ławic zbi- 

 tego, ziemistego białawego, rzadko szarego wapienia, porozdzie- 

 lanych kilkolinijowemi warstewkami marglu. tak, źe całość 

 przedstawia wygląd muru. Wapień, szczególniej dolny, łatwo 

 się na gruz na powietrzu rozpada, a pod względem petro- 

 graficznym i paleontologicznym nie daje się połączyć z właści- 

 wym coralragiem i z właściwą gliną oksfordzką, lecz najbardziej 

 się zbliża do utworu „chailles" w Jurze francuskiej, który tam 

 podobneż miejsce zalegania zajmuje. 



4) Dolna glina oksfordzka i glina brnd/ordzka. Poprzedni oddział 

 staje się ku dołowi coraz bardziej łupkowatym i marglistym, 

 przechodzi w margiel jasno szary spoczywający na łopku mar- 

 glistym czarniawe szarym, który na powietrzu rozpada się i za- 

 wiera pojedyncze warstwy dymnoszarego wapienia. Oddiiiał ten 



