-- 147 - 



marły sandstone z Trigonia navis, Gervillia aviculoides, Cytherea 

 Trigonellaris i leży na górnych łupkach lijasowych. 



Układ Bucha różni się od wszystkich, poprzednio podanych, szczególniój 

 jeszcze w tym punkcie, że warstwy porównywane z angielską, gliną oksfordzką 

 i Kelłoway rock zalicza jeszcze do piętra średniego, gdy tymczasem przez wszyst- 

 kich innych gieognostów zaliczone już one były do piętra wyżej leżącego. Przy- 

 tem musimy mieć zawsze na uwadze, że ponieważ Buch uważa lijas za jurę dol- 

 ną, jego ;'/m śre^^/^^cz obejmuje to, co inni gieogności, niezaliczający tutaj lijasu, 

 nazywają ji'im dolną. & górna jego jura obejmuje to wszystko co przez innych roz- 

 dzielane bywa na piętro średnie i górne. W rozprawie tej uważałem także lijas 

 za utwór odrębny, a nad nim odróżniłem 3 piętra jurajskie. 



Wreszcie budowa Jury północno-niemieckiej, którą na skutek prac Fryde- 

 ryka Hoffmanna bliżej poznaliśmy, została w ostatnich czasach dokładniej zbada- 

 ną przez Eomera ') Dunkera i Kocha ■'). Z powodu przewagi glin, łupków mar- 

 glowych i piaskowca, szczególniój w dolnem piętrze zbliża się ona najbardziej do 

 porządku warstw w północno-angielskim szeregu oolitowym, oraz v/ jurze połu- 

 dniowo-niemieckiój; wapienne ogniwa piętra średniego nie są tak potężne jak 

 w Niemczech południowych, natomiast piętro górne jest znowu daleko więcój 

 rozwinięte niż w Niemczech południowych, a może nawet więcej niż w Anglii 

 połttdniowój. 



Będziemy się trzymali układu Dunkera i Kocha, który jest prostszy i bar- 

 dziój uzasadniony od Rómerowskiego. Odróżniają oni: 



1) Oolit górny czyli górny wapień jurajski. Piętro to składa się z góry na dół 



a) z gliny z Hils Roemera, utworu glinianego potężnego, smolnego, 

 ciemno zabarwionego w zagłębiu Hils, z warstwami węgla bru- 

 natnego, składami gipsu z siarką i gliniastemi pokładami żela- 

 ziaka brunatnego, bogatemi w skamieniałości, a w Elligser Brink 

 i ze smołą ziemną. Leży ona pod piaskowcem kredowym i stanowi 

 niejako przejście od Jury do Kredy, albowiem obok przeważają- 

 cych skamieniałości jurajskich, zawiera i właściwe kredzie, jak 

 Orania i mnóstwo Rotalica. Pr. Hoifman zaliczał go niesłusznie 

 jeszcze do gliny waldeńskiej, która i w Niemczech północnych 

 w Osterwaldzie, Deister, Suntel, w Schauenburskiem i Osna- 

 briickskiem zawiera skamieniałości tylko wód lądowych i słod- 

 kich. Glinę z Hils uważać należy raczej za miejscowe ale 

 silne rozwinięcie gliny kimmerydzkiój i warstw portlandzkich. 

 Pod nią leżą 



b) wapienie oolityczne i czyste; wapienie marglowe z podrzędnym 

 dolomitem piaszczystym i masami gliniastemi, piaszczystemi, nie- 



') F. A. Romer. Die Yersteirierungen d. norddeutscb. Oolithengebirges mit 1 6 lith. Taf. 

 Hanower 183G, 4. 



-) Fr. E. L. Koch und W. Dunker. Beitr. z, Keniitnis d, norddeut. Oolithgebildes imd 

 dessen Yersteiner. mit. 7 Taf. Bruus2;wil< 1837, 4, 



