- 149 - 



go szczególniej w okolicacłi Wesery) oraz kilku warstw wapienia 

 oolitycznego. Ammonites Lamberti, Castor, Gryphaea dilatata 

 i Ayicula pectiniformis, cliarakteryzują te warstwy jako glinę 

 oksfordzką. 

 3) Oolit dolnij. Składa się on: 



a) z górnego utworu piaszczystego i piaszczysto-wapiennego, CzęŚcią, po- 

 tężnych, zabarwionych wodanem żelaza na brunatno, gruboziarni- 

 stych piaskowców, łamiących się w kostki jak u Porta westpha- 

 lica. Tu należą także brunatne wapienie gliniaste z Geertzen, 

 które Romer niesłusznie oddzielił najprzód od nich jako glinę 

 foluszową, a potem jako glinę bradfordzką. 



b) z utworu dolnego sinolnego gliniastego wraz z piaszczystemi łupkami 

 marglowemi doliny Wesery, z warstwowato ułożonemi bulwami 

 sf erosy dery tu z Belemnites giganteus, Lutraria gregaria,— który 

 przez Hoffmana jeszcze do lijasu był zaliczony. Pod nim nastę- 

 puje grupa Ujasowa. z góry ku dołowi złożona z łupków posidono- 

 my owych, warstw belemnitowych, wapienia grylłtowego i dolnego 

 piaskowca lijasowego z Helmstadt. 



Krótkie porównanie układu systemu oolitowego, z najlepiej poznanych oko- 

 lic Europy, przedstawionego przez kilku obserwatorów, zdawało mi się niezbęd- 

 nem dla ułatwienia oznaczenia ogniw polskiej jury '). 



Spróbuję teraz oznaczyć je dla każdój głównej miejscowości zosobna. 



SKŁAD JURY ZACHODNIO - POLSKIEJ. 



1. W okręgu wolnego miasta Kr akoiua^ głównie na plaskow^gór^u 



Sanki. 



§ 33. Wiadomo z mego opisu Polski, że od stóp Karpat w kierunku Pn, Z. 

 Pn. ciągnie się pasmo wzgórz jurajskiego wapienia aż do Wielunia i że stamtąd 

 ku północy niknie ono w głębi pod wielkopolskiemi napływami. Jest to Jura 

 zachodnio polska, uwieńczona na grzbiecie malowniczemi skałami dolomitu juraj- 

 skiego, podobnie jak Jura południowa. Południowa jój część leży w okręgu 

 wolnego miasta Krakowa, gdzie jej koniec wschodni jest pokryty częścią dolnemi 

 marglami kredowemi, częścią zaś, w bliskości Wisły, bardzo stromo pod niemi 

 wgłąb spada, natomiast zachodni jej kraniec w okolicy mas czerwonego porfiru 

 i migdałowca Tęczyńskiego, Alwernijskiego i Miękińskiego, spada stromemi ścia- 

 nami i uwydatnia się zaleganie jej na starszych formacyjach, na wapieniu musz- 

 lowym i formacyi węgloAYÓj. Z lego powodu główny upad jój warstw musi być 



') Opuszczamy tu ustęp zawierający objaśnienie tablicy, której nie posiadamy. (P. T.) 



