- 150 - 



zwrócony ku Pn. W., a z tego prawidła stanowią wyjątek tylko wzgórza jurajskie 

 biegnące od Krakowa na Z. równolegle od Wisły, gdyż wskutek wybuchów por- 

 firy zostały zaburzone w swojem zaleganiu, warstwy zaś na Pd. Wisły, ku Kar- 

 patom są bardzo poziome i mają upad tylko około 5°. Sądząc po masie głównej, 

 zdawało mi się, że cała jura zachodnio polska, należy do Jury białej, czyli piętra 

 średniego. Tak jednak nie jest, lecz jój najniższe, wprawdzie tylko w kilku 

 punktach wynurzające się warstwy, należą do głębszych ogniw szeregu oolitowego, 

 a prof. Zejsznerowi należy się zasługa wykazania warstw dolnego oolitu w bliskości 

 wydźwignięe, spowodowanych przez porfir '). Zanim bliżej nakreślę następstwo 

 warstw w tej okolicy, spróbuję wyznaczyć dwa horyzonty dla całej Jury zacho- 

 dnio polskiej, według których na każdym punkcie łatwo będzie można się oryjen- 

 tować. Dolny horyzont tworzy formacyja żelaziaka gliniastego. U zachodniego 

 podnóża pasma wapienia jurajskiego, tam gdzie spotykamy jej niebieskie i czar- 

 ne margle gliniaste, odpowiadające górnym łupkom lijasowym, możemy się na- 

 przód spodziewać warstw, które będąc starszemi od białej jury, należą do piętra 

 dolnego, niewszędzie one jednak są widzialne. Podobnież w okręgu Krakowa, 

 niektóre czarne łupki smolne i gliny pod Sanką, oraz u stóp gór białego wapienia, 

 w płaskiej nizinie pomiędzy Bielanami, Liskami i Tyńcem, np. około Śmier- 

 dzionki i wyżśj ku Morawicom, należą także bardzo prawdopodobnie do owego 

 dolnego horyzontu. Przeciwnie, gdy staniemy na wyniosłości pasma wapienia 

 jurajskiego, to znajdziemy zaAvsze pod odosobnionemi partyjami dolomitu juraj- 

 skiego, ławice zbitego białego wapienia jurajskiego, z licznemi wrośniętemi bul- 

 wami krzemienia i rogowca; z góry leży zwykle warstwa, w której krzemienie są 

 bardzo skupione, albo która składa się z samśj tylko masy krzemiennój i rogow- 

 cowćj i ma kilka stóp grubości. Ta górna warstwa Jcrzemienisfa, służy nam za drugi 

 horyzont. Gdy ją gdziekolwiek znajdziemy możemy wnieść na pewno, że pod 

 nią muszą leżeć pozostałe warstwy średniego piętra jurajskiego. Odpowiada ona 

 warstwom z bulwami rogowcowemi w białej jurze frankońskiśj, warstwom rogow- 

 cowym z druzami chalcedonu w górnym Coralragu około Hildesheim, na Galgen- 

 berg, Spitzhut i t. d., nie odpowiada zaś terrain a chaill^s Thirria, którego kon- 

 krecyje krzemionkowe zajmują głębsze miejsce. Warstwy, któraby leżała nad 

 warstwą krzemienistą coralragu, albo nad jój dolomitem, niema wcale w zacho- 

 dnio polskiśj Jurze, brak tu więc górnego piętra jurajskiego. 



a) Piętro średnie.— Corairag, 



W górze Wawel na której zam ek stoi i w leżących na galicyjski 6j stronie wzgó- 

 rzach Podgórza, rozpoczyna się na południo-wschodzie biały wapień jurajski 

 i tworzy na zachód od Krakowa 2 pasma gór, rozdzielone tam przez dolną część 

 doliny Eudawy. Południowy ciągnie się od Zwierzyńca, wsi przyległój do Kra- 



') Zej.sziier. Bemerk. ueb, d. geogn. Beschaff. v. Sanka w Ijeonh, i Brouiia JJ. Jalirb. d. Min, 

 1833 p. 534. 



