- 151 - 



kowa, wzdłuż północnego brzegu Wisły; do niego należą góry Przegorzały, Iclasz- 

 tory Bielański i Tyniecki (gdzie Wisła przerywa się przez góry), Piekary, 

 Liski, Wigral, Czernichów, Przeginia i Kamin. Drugi rozpoczyna się v/ blizko- 

 ści ruin zamku Kazimierza Wielkiego wzgórzami łobzowskiemi i bronowickiemi, 

 i biegnie przez Medliki, Balice, Aleksandrowice, Zabierzów, Nielępice aż do 

 Krzeszowic. 



Wszystkie te góry składają się, jak też Zejszner przyjmuje, z 3 grup warstw 

 nad sobą leżących : 



1- 0 Górnej, tu mniej aniżeli dalej ku północy wyraźnej, którą składają skały 

 jamistego dolomity cznego wapienia (dolomitu jurajskiego). Po nim leży: 



2- 0 Średnia. Wapień czysty, zbity, częścią grubomuszlowy, częścią zadzie- 

 rżysty, przeważnie kredowo biały albo żółtawy, rzadko z małemi komórkami lub 

 porami, W górnych warstwach znajdują się bardzo często krzemienie w postaci 

 bulw i kul rozmaitój wielkości, otoczonych z góry skorupą kredową, wewnątrz 

 zwykle wydrążonych i kryształami kwarcu wysłanych. Skamieniałości często się 

 napotykają, lecz są pojedyńczo rozproszone. Zejszner nazywa warstwy obfitujące 

 w krzemień dolnemi, jednakże pogląd ten jest zapewne błędnym, gdyż biała Jura 

 od Skały w dół ku Krakowowi znacznie się pogrąża; co tam leży w wysokim, to 

 tu w nizkim poziomie a warstwy krzemieniste około Skały i dalej około Pilicy 

 i nad Wartą pod Mstowem są zawsze górnemi warstwami pod dolomitem. Ta 

 grupa warstw odpowiada dokładnie pod każdym względem zbitemu białemu wa- 

 pieniowi jurajskiemu z bulwami rogowca w jurze frankońskiej albo też coralra- 

 gowi. Pod nią leży wreszcie: 



3- 0 Dolna grupa warstw; wapień biały, jeszcze więcej kredowaty z łiczne- 

 mi porami i czarnemi punktami od dwutlenku manganu. Zdaje się, iż mniej jest 

 rozległą aniżeli poprzednia, a Zejszner znalazł w niej dotąd tylko Scyphiaclathrata 

 Gidf. w Mnichowie '). 



Skamieniałości średniej grupy w okolicy Krakowa, a mianowicie : 

 a) głównie korale; z których 



Scyphia clathrata Gldf, t. VII, f. 1. Scyphia intermedia i striata 

 Gldf. 



') Pdźniej Zejszner w artykule: ,,0 formacyi Jura nad brzegami Wisły" w Roczniku wydziału 

 lekarskiego w Uniwersytecie Jagiellońskim. Krako'w, t. IV, 1841, str. 3 i nast., podzielił grupę 

 wapienia koralowego w okolicy Krakowa na 3 oddziały : gdrny, wyłącznie tylko na górze Przeginia 

 pod Brodlą i Sowiarką, 100 stóp grubości, z' jźony z żółtawo białego muszlowatego i dźwięcznego wa- 

 pienia; średni który obejmuje mój wapień skalisty (Felscnkalk) i biały zbity wapień jurajski; oraz dolny 

 który jest bardziej marglisty, Zdaje mi się iż pierwszy jest tylko miejscową odmianą, ostatni zaś ozna- 

 cza tylko początek poniżej leżącego marglu jurajskiego, 



W rozprawie tdj Zejszner powstał przeciwko mojej nazwie dolomityczny wapień jurajski, gdyż 

 nie mógł w nim znaleśif magnezyi. Wymaga to jednak jeszcze dokładniejszego zbadania, gdyż niektóre 

 z tycti jamistycti wapieni skalistych, szczególniej na brzegu małych komórek, mają zupełnie drobnoziar- 

 nisty wygląd dolomitu, a ponieważ nadto malownicze te polskie skały jurajskie odpowiadają najzupeł- 

 niej, co do zalegania i postaci mas, dolomitom jury frankońskiej, więc chociaż posiadają mniej magne- 

 zyi niż wapibń frankoński, jednakże owa nazwa przezemnie nadana, przynajmniej ze stanowiska gieolo- 

 gicznego może hyć usprawiedliwioną. 



