154 - 



jak A. Parkinsoni grzbiet szeroki cokolwiek zaklęsły, jakiego na 

 polskich okazacli nie widziałem.— A. biplex występuje natomiast 

 w Szwabii w t. z. górnój glinie oksfordzkiej, która jeszcze należy 

 do wapienia koralowego, a podobne miejsce (Lagerung) ma także 

 i polski biplex. 



Nadto w białym wapieniu jurajskim krakowskim znajduje się 

 jeszcze kilka kopalnych Pecten, ostrygi i Trochus, których jednak 

 dotąd nie udało się oznaczyć. 



Zejszner zdeterminował później jeszcze: Aptychus lamellosus, 

 Pleurotomaria Mtinsteri Roem. Myoconcha gracilis Bron. Pecten 

 tectorius Gldf. P. Subspinosus ? A. sphaericus Ver., i kilka wy- 

 moczków Nodosaria urceolata, Soldenia elegans, Pixidula prisca, 

 według Ehrenberga, 

 Tam gdzie się na zachodzie najbardziśj rozchodzą, wspomniane wyżój pasma 

 gór, wznosi się pomiędzy niemi płaskowzgórze Sanka. Spada ono-od Sanki i Zalasu 

 ku północy w głęboką dolinę Frywaldu i Mnichowa; stok południowy jest bardziej 

 stromy i wkroczył weń wązki wąwóz Rybny, który z powodu swych tiifów wapien- 

 nych i stalaktytów pomiędzy dwiema białemi skałami wapiennemi, prawdziwie 

 wspaniały przedstawia widok; ku zachodowi płaskowzgórze a więc i wapień juraj- 

 ski około Brodły i Poręby Żegoty jest stromo odcięty. To małe odosobnione pła- 

 skowzgórze, zostało wyniesione przez ukryte w głębi masy porfiru, które, według 

 spostrzeżeń Zejsznera, dają się widzieć również i na północnym stoku grzbietu san- 

 kowskiego, w wąwozach około Ostrowca, Głuchówek aż do Zalasu, jakoteż na dnie 

 głębokiój doliny, która biegnie od Grójca pomiędzy Zalasem a Brodłą ku Rybnej. 

 Główne masy porfiru i migdałowca wyniosły się bez pokrycia, dopiero poza gra- 

 nicą płaskowzgórza w górach, na których stoi zamek tęczyński i klasztor Alwernia. 

 Górna część płaskowzgórza należy jeszcze do średniego piętra jurajskiego, ale 

 porfir sprawił to, że pod niemi w wąwozach stały się widzialnemi i warstwy piętra 

 dolnego. 



Pierwsze składa się tu z dwu grup warstw: 



A. Z wierzchu Coralrag, czyli wapień biały zbity, we wschodniój części 

 płaskowzgórza ze sterczącemi skałami dolomitu jurajskiego, w zachod- 

 niój zaś pokryty gliną. Pod nim: 



B. Wapień marglisty. Ten znów rozpada się na 3 podgrupy: 



a) Z wierzchu margle szare, wapniste, niekiedy do kredowych mar- 

 giów podobne, ziemiste, bardzo miękkie, rozpadające się wskutek 

 zwietrzenia na blaszki a potem na luźny miał. ( J estto mój marglisty 

 wapień jurajski). Warstwy górne cieńsze od dolnych są poziome. 

 Rzadko znajdują się w nich małe bulwy pirytu żelaznego, najczę- 

 ściej w żelaziak brunatny zamienionego, druzy szpatu wapiennego 

 i bezbarwnego kwarcu. 



b) Ku dołowi procent gliny zmniejsza się i występuje wapień czystszy, 

 biały, z jasnobrunatnemi, małemi, ostroograniczonemi odłamkami 

 jakiegoś wapienia zbitszego. bez por i jamek, a rzadko z małemi 



