_ 156 -~ 



b) Dolne piętro około Sanki. 



§ 34. Pod przedstawioną, powyżej grupą marglową, na północnym stoku 

 płaskowzgórza Bańkowskiego, w głębiej wrzynający cli się wąwozacłi, obnażają się 

 inne warstwy, które się zupełnie różnią od dotychczas opisanych. Według opisu 

 Zejsznera, który je zalicza do interior oolite, następują po sobie i góry na dół: 



I. ęzerwomj %oafień\ś^'^%i2^\ZT^x^)-zlar)astl] zabarwiony tlennikiem żelaza, z od- 

 dzielnością słupkową, 4--6 stóp grubości mający. Często jest połupany na płyty 

 z krzywoskorupową oddzielnością, zawiera mało skamieniałości, a tlennik żelaza 

 nagromadza się w niektórych jego miejscach w znacznój ilości. 



II. Żolhj wapień ziariiistjj, zabarwiony wodanem tlenniku żelaza, częścią cie- 

 mniejszy, częścią jaśniejszy, obficie szczelinami poprzerzynany, mający 25—30 

 stóp grubości: bogaty w skamieniałości. 



III. AYarstwa ściśle z poprzednim wapieniem połączonego honglomeratu, 

 3—4 st. grubości. Składa się ona z zaokrąglonych, wielkości orzecha laskowego, 

 kawałków kwarcu, związanych wapnistym piaskowcem; zawiei-a wiele skamienia- 

 łości, które jednak dopiero wskutek zwietrzenia stają się widzialnemi. 



IV. Luźny jjicuek hranatny, a W nim pozionie równoległe warstwy albo płyty 

 brunatnego, w części rozcieralnego piaskowca, 50 stóp grubości. 



V. Piasek jasny żóUy nieznanej jeszcze grubości. Tak jak poprzedni bez ska- 

 mieniałości. 



VI. Na sa,mym spodzie, w wąwozie głuchowskim obnaża się lupek z góry 

 czarny a U dołu szary. Uważano go za łupek węglowy i dlatego też wybito w nim 

 szyb 20 sążni głębokości, w celu znalezienia węgla kamiennego. Zejszner nazyw^a 

 go łupkiem glinianym, nierozstrzygając do której formacyi należy. Nie znaleziono 

 wnim, ani węgla kamiennego ani też skamieniałości. Uważam go, albo za wskazówkę 

 mas gliny łupkowatój dolnśj grupy marły sandstone, albo też za pozbawioną ska- 

 mieniałości partyją naszej i;formacyi żelaziaka gliniastego, a więc za łupek górno 

 łijasowy. 



Pod tym całym osadem leżą czerwone porfiry. Wwąv/ozie głuchowskim górne 

 jego ławice pod jasno-żóltym piaskiem są silnie zwietrzałe i rozpadły się na ce- 

 glasto-czerwoną miękką glinę, która jednak zawiera liczne blaszki czarnój miki. 

 Głębiej w dolinie porfir jest świeżym, a czerwona masa główna, zawiera kryształy 

 białego feldspatu. Pod żółtym wapieniem (Isr. II) około Ostrowca, porfir jest rów- 

 nież miękkim, gliniastym, rdzawo-czerwonym, zielono-poplamionyni, zawiera mało 

 kryształów feldspatu, lecz natomiast małe komórki. Ta odmiana porfiru zawiera 

 cynk i chociaż Zejszner po stopieniu go z sodą nie mógł znaleźć tlenku cynku, to 

 jednak zupełnie jest pewnem, że tu porfiry, przy dystylacyi na wielką skalę w od- 

 powiednich piecach, dawały cynk. Jestto ten sam porfir, który dalój, ku x\lwerni 

 przybiera budowę migdałowca, ten sam, w którego pęcherzykach znajdowano kry- 

 staliczny czerwony stylbit albo buklandyt, pomiędzy Zalasem a Poi-ębą '). 



') Geogn. op. Polski I. 18 2. 



