- 179 - 



tam, około Dynowa i Babic nad Sanem występują żółtawo białe i jasno-szare pły- 

 towate lupki wapienne z dendrytami i łuskami ryb, przekładane zbitym białym 

 wapieniem, które już przedtem za wapień jurajski, a mianowicie za analog papper- 

 heimskiego łupku litograficznego uznałem. Później Zejszner zbadał jeszcze do- 

 kładniej te skały. Przytacza on z Wap owiec, o milę od Przemyśla ku Babicom, 

 bardzo wielkie skały wznoszącego się nad Sanem jasno-szarego łupkowatego mar- 

 glu wapiennego, pod 60^' ku Pd. Z. uławiconego z płaszczyznami uławicenia, po- 

 krytemi licznemi egzemplarzami Fucoides Targioni. Tam gdzie łupkowatośó zni- 

 ka, warstwy stają się grubszemi i są już pospolitym wapieniem zbitym. Uważa 

 on te skały, których ciąg dalszy ku Pd. W. z drugiej strony Sanu w lasach Knia- 

 życkich około Fredropola znowu się widzieć daje, już za podrzędny składnik 

 piaskowca Karpackiego, alDowiem dalój ku Pd, W. około Kropiwnika nad Stryjem 

 w powiecie Samborskim, leży potężny pokład podobnego łupku marglowego po- 

 między warstwami piaskowca. Natomiast w Lubnie około Dynowa na 

 północ od Jurowiec i w ostatniśj miejscowości blizko Sanoka, łupki mar- 

 glowe są jasno brunźitne, smolne, cuchnące za potarciem, grubo - łupkowe 

 i zamiast fukoidów zawierają wiele łusk rybich. Jeżeli skały te rzeczywiście, na 

 zasadzie zalegania u stóp Karpat i niektórych cech petrograficznych uważać na- 

 leży za dalszy ciąg jury sandomierskiój, to wkroczenie ich do systemu Karpac- 

 kiego nie powinno nas zbyt zadziwiać, gdyż i zachodnio-polskie pasmo wapienia 

 jurajskiego, wkracza jak się zdaje do systemu Karpackiego południowym swym 

 krańcem około Krakowa i Swoszowic i nie da się zaprzeczyć, że wielka część 

 jego dominującego piaskowca z podrzędnemi masami Kai'packiego wapienia wi- 

 szarowego (Klippenkalk) napełniona skamieniałościami jurajskiemi, jest składni- 

 kiem wielkiego szeregu oolitowego. 



Wracamy do Królestwa Polskiego, aby przedstawić skład głównych 

 punktów. 



A. Gkoło Brzegów nad ^idą. 



Od Mnichowa na szosie pomiędzy Jędrzejowem a Chęcinami przez Miąsową 

 aż do najbliższego pagórka przed Brzegami, wynurzają się tu i owdzie warstwy 

 margki kredowego. Pagórek ów stanowi granicę dwu formacyj. Margiel kre- 

 dowy jego południowego podnóża leży na wapieniu jm-ajskim, który widać na sto- 

 ku północnj-m. ISTa tern, ku dolinie Nidy zwróconem zboczu, leży: 



1) Z góry, biały wapień zbity, z wielu połamanemi skorupami mię- 

 czaków i mnóstwem konkrecyj krzemionkowych. Składają się 

 one częścią z prawdziwego krzemienia, częścią zaś z czegoś po- 

 średniego pomiędzy kwarcem a chalcedonem, przechodzącego 

 w biały, bardzo mocny drobnoziarnisty piaskowiec. Również 

 często napotykają się rozrzucone głazy właściwych brekczyj 

 i konglomeratów. Ostatnie składają się z otoków kwarcowych, 

 odłamków krzemienia, ziarn łupku krzemiennego, mocno spojo- 

 nych kwarcem pospolitym i brunatnym wodanem tlenniku żelaza; 



