- 186 - 



nad gliną oksfordzką, a mianowicie w coralragu, daleko zaś rza- 

 dziej w oołicie wielkim i małym. Pomiędzy temi ostrygami zna- 

 lazłem niedawno jednego jeżowca. 

 § 43. Zdaje mi się, iż z porównania przedstawionych dotąd przekrojów 

 i skamieniałości wynika, że z wyjątkiem warstw głębszycłi, skęrupowatycli około 

 Małogoszczy i Gruszczyna, które może odpowiadają warstwom cornbrash, cała 

 pozostała masa pasma wapienia jurajskiego na południowym krańcu gói* Sando- 

 mierskicli, należy do średniego pasma Jury, a mianowicie do jój oddziału górnego, 

 czyli coralragu. pouieważ glina oksfordzka nigdzie się wyraźnie nie rozwinęła. 

 Według mego zdania, oolity tego pasma, jak to wskazują pojedyncze warstwy 

 grubych pizolitów, należą do oolitu coralragowego, czyli do oolitu koralowego, 

 podobnie jak w Jurze północno-niemieckiój lub w okolicach Oksfordu (upper 

 oolite). Grórne warstwy z mnóstwem krzemiennych konkrecyj i pokładów bez 

 skrzemieniałych koralów lub z niemi i górna ławica ostracytowa z przeważającą 

 Ostrea gregariaSow,. odpowiadają stanowczo takimże górnym warstwom coralragu 

 w północnych Niemczech i półn. -zachód. Szwaj caryi, nie zaś głębszemu utworo- 

 wi ,,chailles." Brak tu na nich tylko dolomitu skalistego. Przypuszczam nawet, 

 że warstwy górne z konkrecyjami krzemiennemi, barw bardziej jasnych i pstrych 

 niż ciemnych, nie odpowiadają ściśle górnej ciemnój warstwie krzemienistój w Ju- 

 rze zachodnio polskiej lecz leżą jeszcze nieco wyżej. Przeciwko temu objaśnie- 

 niu średnich ławic oolitowych, możeby kto postawił zarzut, że obecność pasów 

 i całych pokładów rozkawałkowanych i jakby potłuczonych skorup mięczaków 

 w tych ławicach oolitowych, tak jak w oclicie głównym południowo - niemieckim 

 i szwajcarskim, częste występowanie Liriodon costatum i clavellatum, których 

 jak owych pasków brak jest w zachodnio polskim coralragu. oraz przeważnie nie- 

 znaczna wielkość ziarn oolitu (jak ziarna prosa) przemawiają więcej za tern, że 

 to jest oolit główny aniżeli koralowy. Zarzut ten odeprę faktami, że polskie 

 oolity nie mają zabarwienia ciemniejszego i bardziój marglistego cementu, cechu- 

 jących oolit główny w Szwajcaryi, Niemczech i Anglii, że owe gatunki Liriodon 

 napotykają się również i gdzieindziej, choć rzadziej w warstwach coralragu i jego 

 oolitach, że pozostałe skamieniałości Sandomierskiśj formacyi jui-ajskiej z wyjąt- 

 kiem rzadszych tu amonitów i belemnitów, odpowiadają napotykanym av coralra- 

 gu zachodnio polskim i zagranicznym i że przeważnie białe i jasne barwy tśj ska- 

 ły i jej nieznaczne przejście w zbity pospolity biały wapień jurajski daje dosta- 

 teczny powód do zaliczenia tój skały do Jury biaUj, a więc do oolitu koralowego. 

 Co więcój obecność wielkiej, gruboskorupnój. włóknistój Pinna ampla (Trichites) 

 i Pterocera oceani, w górnych warstwach około Małogoszczy i Brzegów, czyni 

 prawdopodobnem przypuszczenie, że warstwy najwyższe zbliżają się do Port- 

 landstone czyli do górnego piętra Jury. Terebratula inconstans jest dla tych 

 warstAv muszlą przewodnią, podobnie jak dla białego wapienia z Kelheim, który 

 według hr. Miinstera mylnie został do wapienia portlandzkiego zaliczony i należy 

 do górnego coralragu. Jemu więc też najbardziej odpowiadać będą co do wie- 

 ku przedstawione tu składniki Jury sandomierskiśj. To jest pewnem, że to pas- 

 mo wapienia jurajskiego, z powodu obecności oolitów, rzadkości amonitów i be- 

 lemnitów i wielkiej ilości ostryg, zdradza, w przeciwstawieniu do jury zachodnio- 



