- 187 - 



polskiśj, charakter bardziój przybrzeżny niż głębinowy. Jeśli zachodnio-polska jest 

 niewątpliwie podobna do Jury południowo-niemieckiój, to znów przeciwnie sando- 

 mierska bardziśj się zgadza z północno-niemiecką, a okoliczność ta powinna być 

 o tyle uwzględnioną, że już gdzieindziej wykazałem, iż środkowe góry sandomier- 

 skie są,' tylko najbardziej na wschód wysuniętą, na krótkiej tylko przestrzeni wy- 

 niesioną odnogą północno-niemieckiego systemu gór. 



N^astręcza się nakoniec pytanie, czy w tern paśmie wapienia jurajskiego wcale 

 nie są rozwinięte pewniejsze (bestimmtere) składniki dolnego piętra jurajskiego? 

 Musimy tu wziąć pod UAvagę przedewszystkiem okolice Przedborza. Widzieliśmy, 

 że około tego miasta wapień jurajski leży bezpośrednio na pstro zabarwionym pia- 

 skowcu, który nie ma nic analogicznego w górach sandomierskich. Idąc za bie- 

 giem białego piaskowca lijasowego od Końskich ku Z. przez Maliniec i Mahory, 

 napotykamy go ostatecznie około Turowie, Pląskowic i Skórnie w okolicy Fałkowa, 

 gdzie jeszcze wyraźnie ze swojemi warstwami rudy żelaznej występuje; dalej ku 

 Pilicy zapada on w ziemię i jest pokryty napływami piaszczystemi oraz głazami 

 północnemi, szczególniój Avydatnie około Skotnik i Tarasu. Na drodze od Fałkowa 

 do Przedborza ślady białego piaskowca występują jeszcze tylko aż do Czermna, 

 Około Nosołowic napotykamy już tę samą białą glinę z okruchami wapienia, która 

 pod Przedborzem leży bezpośrednio pod oolitycznym wapieniem jurajskim, a prze- 

 szedłszy pod Tarasem na zachodni brzeg Pilicy zobaczymy, że najbliższa wieś Pą- 

 kowa Góra stoi na wyraźnym zbitym, białym, prawie litograticznym, wapieniu, 

 który stanowi przedłużenie warstw_przedborskich kuPn. Pstro więc zabarwiony pia- 

 skowiec pod wapieniem jurajskim, leży jużbardzo daleko w stropie (sehrweit im Han- 

 genden) białego piaskowcaidla tego nie może być do niego zaliczony, a jeszcze mniój 

 zaliczać go można do starszych, zabarwionych na czerwono, sandomierskich utworów 

 piaskowcoAvych. Ponieważ więc. jak się zdaje zajmuje on miejsce pomiędzy białym 

 piaskowcem lijas. abiałym wapieniem jurajskim, Avięc najprawdopodobniejszą jest 

 rzeczą, że należy on do piaskowców dolnego piętra jurajskiego, które jak wiadomo 

 posiadają przeważnie barwę żółtą, brunatną albo czerwoną. Z lasów przedborskich 

 ciągnie się uPn-W. podnóża gór wapiennych jurajskich ku Pd-W. płaska nizina po- 

 kryta bagnem i lasem, aż do strumienia Losociny około Gnieździsk. Na końcu jój 

 widzimy, szczególniej pomiędzy G órami i Piaskami około Pilczycy. Skąpego i Słupi 

 brunatno-zabarwione piaskowce żelaziste z wydzielonemi pręgami zbitego żela- 

 ziaka brunatnego, grube pudyngi zlepione piaskiem żelazistym, albo też bez tego 

 cenientu w postaci grubego gruzu krzemiennego. Skały te przedstawiają największą 

 zgodność z piaskowcem żelazistym u zachodniego podnóża Jury zachodnio-polskiój 

 na formacyi żelaziaka gliniastego (górne łupki lijasowe) i pod białą Jurą, a z tego 

 powodu jest więcój niż prawdopodobnem, że one. tak jak te ostatnie, należą do dol- 

 nego piętra jury brunatnej. Poszukiwania świdrowe w owej zabagnionój nizinie, 

 wykryłyby prawdopodobnie w głębi wszędzie te same skały piaszczyste, a stąd 

 wnieść można, że w czasie wyniesienia się pasma wapienia jurajskiego, te warstwy 

 piaszczyste oraz prawdopodobnie przekładane z niemi gliniaste, zostały zdruzgo- 

 tane i zniszczone, który to fakt był przyczyną zabagnienia się przestrzeni pomię- 

 dzy białym piaskowcem a górami wapienia jurajskiego. 



