194 - 



nazwę Marły Saudstone. Piaskowiec, ciągnąc się ku Pn-Z. musi okuło Ómiełowa 

 zalegać pod dnem doliny Kamiounój i służy tu prawdopodobnie za podścielisko 

 szczególnemu wapieniowi, który na lewym brzegu tworzy odosobnioną Sowią górę 

 mającą 70—80 stóp wysokości. Wąski jśj grzbiet jest pokryty wielkiemi zrobami 

 i ma jeszcze dotąd otwarty szyb dawnej kopalni piaszczystego żelaziaka brunat- 

 nego. Szyby jej zapewne przecięły wapień, z którego góra się sldada i dlatego że- 

 laziak brunatny musi się znajdować w piaskowcu pod Wiórami, tak jalc pod Mała- 

 cłiowem. Wapień jest żółtawo-biały i żółtawo-zielony, zbity i marglisty; z licznemi 

 cząstkami spatu wapiennego pomięszany i wtedy ma pozór ziarnistego; pojedyńcze 

 warstwy zawierają teź małe ziarnka oołitowe. Cienkie warstwy są płytowate, albo 

 bardzo płasko ku Pn. nachylone. Wielka ilość napływów nie pozwala bezpośrednio 

 badać dalszego ciągu tego wapienia płytowatego ku Pn-Z. Przeszedłszy jednak 

 w tym kierunku lasy pomiędzy Denkowem, Ostrowcem, Grabowcem iiłżą, znajdu- 

 jemy go znowu na dość znacznej przestrzeni. Jest on tu wszędzie plytowatym, 

 cienkouwarstwionym, zbito-oolitycznym, wodanem tlenniku żelaza na żółto i bru- 

 natno-zabarwionym i zawiera małe ziarna rudy bobowej: jednem słowem, zamienia 

 się on niekiedy z prawdziwego wapienia oolitowego na prawdziwy oolit żelazisty. 

 Nie da się zaprzeczyć, iż odpoAviada on angielskiemu Ironshat oolite, albo bru- 

 natnawemu wapieniowi oolitowemu z ziarnami żelaziaka około Boyeux we Francyi, 

 — a więc dolnemu oolitowi. Wysoce prawdopodobną jest rzeczą, iż jest on w zwią- 

 zku z wapieniem, który widzimy w stropie białego piaskowca na drodze od Wą- 

 chocka do Iłży, niedaleko Tychowa i tam obnażony jest tylko w małych łomacli. 

 skąd go biorą dla pieców wielkich w Starachowicach. I on występuje w ławicach 

 stopowój grubości słabo ku Pn-W. pochylonych, jest mniój lub więcej marglisty, 

 żółtawo- i zielonawo-szary i również nie zawiera skamieniałości. W małej od niego 

 odległości, w stropie jego zalegają warstwy, które Schneider nazwał ogólnie Ty- 

 chowską formacyją żelaziaka. Przedewszystkiem w stropie wapienia zalega niebie- 

 skawo-szary i czarny ił łupkowy, zawierający 10—18 cali grubą warstwę krwisto- 

 czerwonego, po większój części ziarnistego żelaziaka gliniastego, zupełnie odpo- 

 wiadającego żelaziakowi w Wasseralfingen i wogóle w dolnem piętrze jurajskiem 

 w Alpach Szwabskich i zawierającego, tak jak on. znaczną ilość skamieniałości. 

 Na nieszczęście warstwa ta nie eksploatuje się i tylko w jednym punkcie ją szur- 

 fowano. Znalazłem w niej: 



Ostrea calceola Gldf. Zieth. t. 47, f. 2. 

 ? Ostrea eduliformis Schloth. 

 Pecten orbicularis Sow. 

 Jeszcze jeden mały gatunek Pecten. 

 Modiola gregaria Gldf. Zieth. t. 59. f. 8. 

 Modiola cuneata Sow. 

 Terebratula yarians Schloth. oraz 

 bardzo zgrabny Turbo, może: 

 Turbo guadricinctus Zieth. t, 32, f. 1. 

 Na ile łupkowym następują dalej ku -górze: 



2 Pokłady piasku grubego z płytami i bulwami, bardzo piaszczystego 

 żelaziaka brunatnego, dalój : 



