Um PIONOWE NIEKTÓąiCH ROŚLIN, 



¥ OZĘSOI TATR NAJBLfŻSZEJ ZAKOPANEGO. 



przez 



Kazimierza Łapczyńókiogo. 



Na dAYiinastu tablicach poniżej zamieszczouycli nakreśliłem granice rozsie- 

 dlenia pionowego, czyli zasiągi 15 gatunków paproci, 3 widłaków i 447 jawno- 

 kwiatowych: razem 465 gatunków, rosnących w Tatrach i u ich podnóża. 



Polem spostrzeżeń nie były jednak całe Tatry, ale tylko przestrzeń, zamknię- 

 ta od wschodu grzbietem, ciągnącym się przez Kopę Królową i Kopę Magóry 

 ku Kasprowój, a od zachodu grzbietem, dźwigającym Kominy Dudowe, Kominy 

 Telkowe. Rzędy i Szczyt Ornaku. Granicą południową, poza którą z aueroidem 

 nie przekraczałem, była linija mniej więcej prosta od Kasprowej do Ornaku po- 

 prowadzona. Idzie ona zrazu granicą polsko-węgierską przez Czuby Gorycz- 

 kowe, Kopę Kondracką i Czerwone Wierchy, potem rzuca skręcającą ku połud- 

 niowi granicę i przecina wpoprzek górną część doliny Kościeliskiój, dążąc wprost 

 ku Ornakowi. Tym sposobem Pyszna, Kamienista i Bystra, znalazły się poza 

 granicami spostrzeżeń. Granicą północną była linija od Kościelisk przez Zako- 

 pane pod tatrzańskiemi reglami poprowadzona tak, że nawet Gubałówka poza 

 granicami pola spostrzeżeń pozostała. 



Zwiedzałem więc szczegółowo część Tatr kształtem do prostokąta zbliżoną, 

 którego bok wschodni i zachodni mają po 7 kilometrów, bok południowy i północ- 

 ny po 12, a powierzchnia około 84 kilometrów kwadratowych. 



Za wielka to przestrzeń gór, abym przez jedno lato zapoznając się ze stano- 

 wiskami roślin, a przez drugie mierząc ich zasiągi, mógł być obecnie przeświad- 

 czony, że żadna z 465 mocnych czarnych linii, które na tablicach nakreśliłem, nie 

 da się przy ściślejszem zbadaniu, w górę lub ku dołowi przedłużyć. Żadna jednak 

 skróconą być nie może, bo w razie jakiejkolwiek wątpliwości wolałem za małe, 

 aniżeli za wielkie naznaczać granice zasiągów. 



