213 - 



Złożone. 



156. Adenostyles albifrons Ech. czyli A. alpina DoIL, 



V a r. albifrons Doli. w dalszych Tatrach pospolitszy, w pobliżu Zakopa- 

 nego rzadszy; najobficiój spotykałem na Sarniój Skale. Zasiąg na Babiój Górze 

 obszerniejszy, niżej się rozpoczyna, wyżej kończy. 



157. Podbiał alpejski, Homogyne alpina Cass. bardzo pospolity 

 równie na granitach jak na wapieniach. 



159. Carziele (Andrz.) biah, P e t a s i t e s a 1 b u s Gr a e r t n., na Ba- 

 biej G-órze znacznie wyżój dochodzi, niż w reglach tatrzańskich. W dolinie Koś- 

 cieliskiej zebrałem formę tej rośliny zbliżoną do Petasites Kablikianus 

 Tausch., z gór olbrzymich, jak ją Reichenbach przedstawia na tablicy CM 

 tomu 16. 



160. Podbiał zwyczajny. Tussilago Far far a L., na Babiśj Górze 

 wyżój dosięga niż w Tatrach. 



163. Pr zymiotno ostre, QY o rii acre L., na miejscach wyższych ro- 

 śnie w odmianie szorstkiej, hirsutum Neilr., przy drodze zaś z Zakopa- 

 nego do Strążysk w pobliżu strumienia dość często się spotyka w innój formie. 

 Łodyga jest niższa i gałęzistsza niż zwykle. Gałązki długie, niekiedy rozdwojone, 

 częściej jednokwiatowe, niższe pod znacznym kątem, nierzadko pod kątem pro- 

 stym, niekiedy nawet pod rozwartym od łodygi odstające. Wygląd więc podo- 

 bny do Erigeron droebachensis Mili. var. angulosus, jak 

 tę roślinę Eeichenbach w tomie 16, na tablicy C]VIXVI przedstawił. Eóżni się 

 jednak od tój formy, bo liście są włoskami porosłe, jak zwykle w Tatrach. Łody- 

 gi, gałęzie i łuski okrywy są fijoletowawo-brunatno zabarwione. Forma ta nawet 

 kwitnie późniój : we Wrześniu naj obfici śj. 



164. Przymiotno jednokwiatowe, Erigerou uniflorus L., które ze- 

 brałem na niektórych stanowiskach wskazanych u Knappa, ma liście bardzo nie- 

 wyraźnie łopatkowate, więc moje okazy, jeszcze mniej się różnią swoim wyglądem 

 od Erigeron ałpinus L., niż na rysunku Eeichenbacha tom 16, tab. 

 CMXIV. Sądzę, że wartoby za przykładem- Kittla, wrócić do zdania de Can- 

 doUa i uważać ten gatunek za odmianę przymiotna alpejskiego. 



165. Stokrotka, Bellis perennis L., od podnóża Tatr do szczytu 

 Krzesanicy. Na Babiój Górze dochodzi do 1410 m., więc nie do samego szczy- 

 tu (1725).. 



166. Nawłoć pospolita, Solidago Virga aurea L., przy Zakopa- 

 nem wyższa wyrasta, na Tatrach niższa, stałe jednak różni się od naszój równino- 

 wej, mniejszym wzrostem, większym kwiatem, szerokim rzęsowanym liściem 

 i grubszym korzeniem. Okazy przywiezione zgadzają się z rysunkiem 208 Wald- 

 steina i Kitaibla (D. et J. P. E. Hungariae 1802) przedstawiającym Solidago 

 alpina W. K. Gatunek powszechnie nieuznany nawet przez Eeichenbacha, 

 który tę roślinę rysuje w tomie 16, pod nazwą : Solidago Virga aurea 



Y a r. a 1 p e s t r i s. 



