- 218 - 



Fig. 4, — Dzwonek Inianolistny. 



baclia nie uwydatnia. Dzwonki 

 z tak monstrualnemi kielichami 

 kilka razy spotykałem nieopodal 

 groty, czyli jak górale mówią 

 dziury, pod Sarnią Skałą. Ogól- 

 nie wszystkie dzwonki Inianolistne 

 tatrzańskie mają działki kieli- 

 chów dłuższe, niż na rysunku 

 Eeichenbacha 241, tom 19. Na- 

 rysowany ten dzioonek Inianolistny 

 jest jednokwiatowy, ale w tekście 

 na stronicy 116 powiedziano: 

 kwiatów 1—7. To mnie spo- 

 wodowało, że dzwonek fig. 4 

 podciągnęłem pod Campanu- 

 la linifolia Scop., cho- 

 ciaż obejrzawszy setki tatrzań- 

 skich ohrągloUstnycli dzwonków 

 przyszedłem do przekonania, że 

 niepodobna porozdzielać je na 

 dobrze określone gatunki lub od- 

 miany. Pożyczając wyrażenia 

 z astronomii niożnaby powiedzieć, 

 że dzwonek okrągłolistny jest 

 mgławicą, niedającą się na od- 

 dzielne słońca rozłożyć. 



Czy współcześnie z nami żyją- 

 ce roślinne gatunki dążą do coraz 

 wybitniejszego ustalenia? Czy 

 do coraz większego zatarcia od- 

 rębności? Czy część ich idzie 

 pierwszą, część drugą drogą? 

 Są to pytania' na, które botanika 

 nie umie odpowiedzieć. 



223. Dzwonek jednostronny^ — 

 C a m p a n U 1 a r a. p u n c u 1 o i- 

 d e s L., przeszło 150 m. wyżśj 

 w Tatrach, niż na Babiój Górze. 



224. Dzwonek wielkokwiatoioy, 

 C. T r a c h e 1 i u m L., w Ta- 

 trach, przeszło 100 m. wyżój, niż 

 na Babiój Górze. 



226. Dzwonek alpejski, C. a 1- 

 p i n a J a c q. Do stanowisk 

 wymienionych u Knappa dopisuję : 



