przekonania, że jest to owa forma zdrobniała, o którój w uwagacli nad wpływem 

 klimatu wyżej nadmieniono. 



W zbieranin materyałów do fauny krajowój spotkałem się prócz tego z ust- 

 nem podaniem o znajdowaniu się jaszczurki zielonej w okolicy Ciechocinka; nie- 

 pewna ta wiadomość nie zasługiwałaby na szczegółowe sprawozdanie, wszakże 

 wzmianka o niej, zwracając uwagę na miejscowość tę położoną, dalej jeszcze na 

 północ nad dolną Wisłą ku Gdańskowi, który Schreiber wskazuje jako ostatnie sta- 

 nowisko tego gatunku, może się stać dla późniejszycli poszukiwań przydatną. 



Jaszczurka zielona zdarza się przeważnie w okolicach wzgórkowatych. naj- 

 chętniej trzyma się wśród rzadkich zarośli, w pobrzeżach lub na przegalinach 

 leśnych. Prof. Kessler znajdował ją najczęściej na wysokich brzegach Dniepru 

 i Dniestru, porosłych krzewami i drzewami; ani na płaskim otwartym stepie, ani 

 w gęstych lasach nie zdarzało mu się jej spotykać. Jaszczurka ta odznacza się 

 żwawością i zwinnością we wszystkich ruchach, a zatem i szybkością biegu: 

 schwytać ją rękami trudno. Oddala się od nory więcej niż inne, ścigana kryje się 

 w gęstwinę krzaka, pod liście opadłe, pod kłody i t. p. schronienia, często wbiega 

 zgrabnie na krzewy lub drzewo, wdrapując się na nie wysoko. Karmi się różnemi 

 owadami, zwłaszcza większemi, jak chi-ząszcze, złotawce, koniki polne lub szarań- 

 cza; w żołądku jej pr. Kessler znajdował także jagody ordowiny {Yibumum Lan- 

 tann). Długi jej ogon jest giętki i mniej łamliwy niż u innych jaszczurek, rzadziój 

 też spotykają się okazy z uszkodzonym ogonem. W hodowli obłaskawia się łatwo, 

 bierze z rąk podany sobie pokarm. Żywój nie miałem sposobności mieć w ręku, 

 szczegóły obyczajowe w większej części zawdzięczam prof. niegdyś Uniw. Kijow- 

 skiego Kesslerowi. Okazy Gabinetu Zool. WarszaAvskiego krajowe pochodzą jedne 

 z puszczy Kampinowskiej i z Krzemieńca od p. Kaź. Nieroekszy, prócz tych okaz 

 z Turcyi od p. Konst. Jelskiego z Prancyi (Biarritz), od p. A. Wagi i z Kaukazu 

 od p. Młokosiewicza. 



2. Lacerta agilis. Linn. (partim) Jaszczurka zwyczajna. 



Lac. stirpium ^ et Lac. arenicola g Dand. 

 Lac. europaea Pall. Zoogr. 



Krążek nadoczny styka się bezpośrednio z tarczkami uadrzęsowemi; tarczy 

 nozdrzopoliczkowych dwie, górna wspiera się tylko w części na dolnój, w części 

 zaś na policzkowej. Tarczki nadskroniowe u brzegu tarczy ciemieniowych dwie 

 spore. Kołnierzyk ząbkowany. Łuski na karku drobno-ziarniste, na grzbiecie po- 

 dłużne, wręgowane, na bokach znacznie szersze, płaskie, na ogonie kończate. Tar- 

 cze brzuchowe ułożone w rzędów 8. Dług. całk. 160— 22.5 mm. Ogon ± ^/s d^wg- 

 całk. (80 + 120 == 200). 



Ubarwienie zwyczajne: wierzch ciała ciemno-szary, wzdłuż grzbietu dwie 

 smugi jaśniejsze i zwykle trzy szeregi plam czarnych, biało upstrzonych. 



Samiec. Boki zwykle zielone z plamkami czarnemi, niekiedy mało wy- 

 raźnemi; brzuch zielonawo lub sinawo-białawy, czarno kropkowany. {Lac. stir- 

 pium Daud.). 



