- 356 ~ 



że nie lubi. Odmianę czerwoną, znajdowałem razy kilka, a zawsze w lesie sosno- 

 wym rzadkim, na grunćie piaszczystym, nawet w pobliżu Warszawy za laskiem 

 Bielańskim, raz w bliskości obozu ku Młocinom, drugi raz bliżój Wisły. Wskazuję 

 tylko fakt, niech inni bawią się tłómaczeuiem go teoryją, przystosowywania się do 

 barwy gałęzi sosnowych. 



Jaszczurka ta lubi miejsca słoneczne, z wystawą ku wschodowi, w dni pogo- 

 dne i ciepłe pokazuje się uajczęściśj, wygrzewa się chętnie na słońcu, w godzinach 

 przedpołudnioAvych jest najżwawszą,, po południu ruchy jej stają się widocznie po- 

 wolniejsze, a na parę godzin przed zachodem słońa już się kryje do nory; w dni 

 pochmurne i chłodne prawie nie wychodzi wcale. W ruchach żwawszą jest od 

 Jaszczurki żyworodnej, ale ustępuje wiele Jaszczurce zielonej, wbiega niekiedy 

 na drzewa mające korę popękaną, ale na cieńszych gałęziach utrzymać się nie 

 może. Od nor niewiele się oddala, a często osiedla się towarzysko; znając przeto 

 miejsca, można w każdej wycieczce w piękny dzień letni z pewnością liczyć na zdo- 

 bycie kilku nawet okazów. 



Na sen zimowy zagrzebuje się już we Wrześniu w norach głębokich , 

 na wiosnę wychodzi z nich w Kwietniu, gdy ciepło już w Marcu, jaj około 

 dziesiątka składa w Maju, zagrzebując je w ziemi. Młode wylęgają" się w końcu 

 Lipca, mają wtedy około 60 mm. długości. Żywi się różnemi owadami, chrzą- 

 szczowatemi, siatkoskrzydłemi, łowi także bardzo zręcznie muchy. W hodowli 

 Jaszczurka zwyczajna ułaskawia się do tego stopnia, że sama przychodzi do czło- 

 wieka, podającego jśj żywe owady na pokarm; pije także mleko, chłepcąc ję- 

 zyczkiem. 



Ogon jej bardzo kruchy, nawet w hodowli łamie się często. Na wolności 

 znaczna część okazów ma ogon uszkodzony; chwytać ją należy zawsze za głowę, 

 a nigdy w połowie nawet ciała. 



Liczne okazy Gab. Z. W. przedstawiają dobrze rozmaitość ubarwienia. 



3. Lacerta vivipara Jacq, Jaszczurka żyworodna. 



Lac. crocea Wolf. Lac. chrysogastra Andrz. 

 Lac. montana Mikan. Lac. nigraWoli. 



Krążek nadoczny styka się bezpośrednio z tarczkami nadrzęsowemi. Tar- 

 cza nozdrzopoliczkowa jedna. Na skroni tarczki spore, nadskroniowe u brzegu 

 ciemieniowych leżące, mało wyróżniają się wielkością. Kołnierzyk ząbkowany. 

 Łuski na karku gruboziarniste, zaokrąglone, na grzbiecie niezbyt wąskie, podługo- 

 wato-szsściokątne, wręgowane, na bokach nieco, szersze płaskie. Tarcze brzucho" 

 we ułożone w rzędów 6 lub 8. Ogon różnój długości, półtora raza dłuższy 

 od ciała, lub mniój, od nasady bardzo wolno cieniejący; a w połowie dłu- 

 gości jeszcze grubawy. Dług. całk. 120 — 160 mm. (60 + 7.5 = 135; 

 60 -f 90 = 150). 



