— 379 - 



szych wiadomein jest znajdowanie jej w okolicach Krzemieńca i w innych czę- 

 ściach wzgórkowatych AVołynia. Według prof. Kesslera znajduje się Miedzianka 

 na całej przestrzeni jego fauną objętej. Zawadzki zamieszcza ją również w faunie 

 Galicyi i Bukowiny. Skąpsze «ą wiadomości z północnych części kraju. Eichwald 

 wymienia między innemi krainami jej zamieszkania Litwę, bez szczegółowej 

 wszakże wskazówlci okolic. Nakoniec do zupełnie pewnych wiadomości zaliczam 

 udzieloną mi przez p. Jana Wańkowicza, niegdyś ucznia Kesslera, o znajdowaniu 

 Miedzianki w okolicach Mińska Litewskiego. 



Miedzianka zdarza się najczęściej w okolicach wzgórkowatych, na pochyło- 

 ściach zwróconych ku słońcu, lubi także miejsca kamieniste, przebywa w zaroślach 

 niezbyt zacienionych w brzegach lasów lub na miejscach przerzedzonych wśród- 

 leśnych. 



Nadzwyczaj żwawa i zwinna, jest trudniejszą do schwytania od innych wę- 

 żów, ujęta zadziwia sprężystością ciała i chwytnością ogona; zawieszona za sam 

 koniuszczek ogona na palcu, ściska go mocno, zawraca głowę ku górze i po wła- 

 snem ciele zawija się do ręki, częstokroć robi to i bez tej nawet pomocy. Brana do 

 ręki nie okazuje obawy i nigdy nie kąsa. Nie przegłodzona nie chce nawet patrzeć 

 na przynętę, chowając głowę w zwoje ciała. W hodowli bardziej zajmująca i przy- 

 jemniejsza od węża wodnego, schludniej sza, nie wydaje żadnego odoru. 



Żywi się głównie jaszczurkami i padalcami, które pojmawszy ściska zwojami 

 ciała i napół zaduszone połyka. Zapewne i małym myszkom nie przepuszcza. 

 Młode karmią się większemi owadami chrząszczowatemi. Samica znosi w drugiej 

 połowie lata około dziesiątka jaj, które zaraz pękają oswobadzając zupełnie już 

 wykształcone młode; w takiem znaczeniu Miedziankę zaliczają do płazów żywo- 

 rodnych. Sen zimowy przepędza w norach ziemnych lub pod dużemi kamieniami, 

 niekiedy w spróchniałych pniach drzewnych. 



Okazy Gabinetu Warsz. pochodzą z różnych okolic kraju, oprócz krajowych 

 jest bardzo ciekawy okaz odmiany miedziasto-czerwonej, z Kaukazu od p. Mło- 

 kosiewicza {Col. cupi-eus Pall.) i okazy z Prancyi z Muzeum Paryskiego. 



Rodzaj 2. Caliopeltis Bonap. 

 Tarcze brwiowe nie wystają nad okiem. 



Tarcza nozdrzowa w przednim i w tylnym końcu rozszerzona, nozdrze zbli- 

 żone do brzegu górnego. WargoAvych górnych 8.. Tarcza przedoczna 1, zaoczne 2, 

 Skroniowe 2 podłużne. Tarcze podszczękowe tylne od przednich dłuższe, rozcho- 

 dzące się ku tyłowi. Łuski gładkie albo niektóre na tylnej części ciała nieznacznie 

 . wręgowane w 21—23 rzędy. 



Brzuch płaskawy, na boki kańciasto załamany. 



wysokie okno gabinetowe aż do najwyższej szyby czwartej i po pdł godziny naprężonej takiej sytuacyi 

 spuszczał sig na dół. Gimnastyka ta zwykle bywała wslęazówką, że nazajutrz przyjmie podani^ sobie ja- 

 szczurkę. Niekiedy wszakże przez dni trzy jeden po drugim trzeba było około godziny 1 I-tej wpuszczać 

 a po godzinie nazad zabierać. Widok cl\wycenia i duszenia jest efektowny, połykania jest brzydki. 



