382 -~ 



muje go pod n. 8 i pod 9 w swój faunie, świadcząc że go sam wielokrotnie wi- 

 dyv/ał. 



O ile jednak dalój jeszcze na wschód się ciągnie, nie wiadomo, Andrzejew- 

 ski twierdzi, że znajduje się na Wołyniu i Podolu; na podstawie tego Kessler 

 obejmuje Węża Eskulapa w sw6j faunie lecz ostrzega, że sam go nie znajdował. 

 Pallas wcale go nie zamieszcza w swej Zoografii. Z tego wszystkiego wnosić mo- 

 żna, że znajduje się on tu tylko w zachodnim tój krainy pasie wzgórzystym, cią- 

 gnącym się od Krzemieńca ku Kamieńcowi Podolskiemu, i że obszar jego rozmie- 

 szczenia nie styka się z krainą Połoza krótkoogonowego ElapMs sauromates ga- 

 tunku wybitnie stepowego. 



Od tych krańcowych północno wschodnich stanowisk wracając znowu ku za- 

 chodowi, zacznę od wzmianki dość pobieżnój w Schreiberze, że Wąż Eskulapa ma 

 się znajdować, chociaż bardzo rzadko, w Sudetach szlązkich. Literatura najnow- 

 sza nie zna dalój już na północ w tój stronie wysunionego stanowiska (około 50'^ 

 szer. pn.), a jednak już w r. 1868 w Wykazie Szkoły Głównój Warsz. n. 10, za- 

 znaczyłem dwa w faunie krajowój nabytki, mianowicie znalezienie Niedoperza 

 Schreibersa i Węża Eskulapa; nas obchodzą tu tylko szczegóły dotyczące ostatnie- 

 go. W r. 1857 pp. Wiślicki i Lewenhart złożyli w Gab. Zool. Warsz. okaz Węża 

 Eskulapa zdobyty w okolicy Częstochowy, w Złotym Potoku, dobrach ordynacyi 

 Krasińskich, Bliższych okoliczności znalezienia nie znam, nadmieniam tylko, że 

 okolica ta wzgórzysta leży pod 50%° szer. pn. i że okaz pomieniony zacho- 

 wany w Gabinecie, zaznaczał to pierwsze poznane w kraju stanowisko tego 

 Węża. 



Stanowisko drugie również stwierdzone okazem złożonym w Gabinecie, leży 

 w pasie niemniój wzgórzystym po prawój stronie Wisły, pod 50'/;iO szer. półn. Pod- 

 czas wakacyi w r. 1868 w wycieczce zoologicznej skierowanój w południowe części 

 Lubelskiego, w Zwierzyńcu, miejscu zarządu dobrami ordynacyi Zamojskich, do- 

 wiedziałem się o wężu długości (według relacyi ustnej) sążniowój, znajdującym się 

 u p. Sochackiego leśniczego w tychże dobrach. Bez zwłoki udałem się do Koso- 

 bud, leśnictwa p. S., który po oświadczeniu mojem co miię do niego sprowadza, po- 

 kazał mi z wielką uprzejmością owego sążniowego Węża, w którym pozna- 

 łem od razu rodzonego brata znajomych mi egzemplarzy ze Schlangenbadu i ze 

 Złotego Potoka. Widząc moje zainteresowanie, się pan Sochacki, umiał uprzedzić 

 dalsze moje kroki i sam oświadczył , tak rzadką jeszcze u nas obywatel- 

 ską gotowość ofiarowania go do zbioru krajowego '). Dar z wdzięczno- 



') objawy zamiłowań koUektorskich dają sig u nas dostrzegać dość często, ale pocziioie pożytku pu- 

 blicznego należy dotąd do zjawisk bardzo rzadkich. U naszych amatorów prywatnych przeważa 

 nad tą przyjemnością dla nich niezrozumiałą, żądza posiadania na własność wyłączną przed- 

 miotu niekiedy naukowo cennego, który w taicich zbiorkach niedostępny, dhi nauki jest stracony, 

 a skutkiem nieumiejętnego z nim obejścia liię, zwykle w krótkim czasie marnie niszczeje, Na po- 

 pjircie smutnego tego świadectwa móglliym przytoczyć nic mało przykładów, poprzestanę na jednym 

 najświeższym. Wiadomo tym których takie rzeczy olichodzą, jak rzadko u nas pokazuje się Orzeł 



