- 383 - 



ścią przyjąłem i za powrotem złożyłem w Gabinecie Zoologicznym Warszaw- 

 skim. 



Zebrane na miejscu wiadomości tyczące się znalezieniategoWęża, według opo- 

 wiadań p, Sochackiego spisuję: O milę od Zwierzyńca ku południowi, po drodze do 

 Józefowa, w kniei zwanój Czerkies, leżącój między źródłami rzeczki Parkan, wpa- 

 dającej do Wieprza, i rzeczki Szum płynącej do Tanwi, gajowy obchodząc swój 

 rewir, dostrzegł Węża wspinającego się na drzewko z dość nisko na niem uniie- 

 szczonem gniazdem Drozda, najpewniej w zamiarze zrabowania go; chłop żwawy 

 i śmiały, pojmał go żywcem i przyniósł do swego zwierzchnika. Wąż ten o wie- 

 le większy od powszechnie u nas znanego Węża wodnego, otworzył pole fantazyi, 

 z jaką spotykamy się zawsze w relacyjach ustnych ludu, do nazwania go s ą ż nio- 

 w y m; po wymierzeniu go za powrotem do Warszawy, okazało się, że miał długo- 

 ści całkowitój 1.250 M , w tem długość ciała z głową 1,034, długość ogona 216 mm. 

 (stosunek 0,173 dług. całk.). 



Wąż Eskulapa żyje w miejscowościach wzgórkowatych, częstokroć w kamie- 

 nistych, przebywa albo w lasach niezbyt gęstych, lub w ich pobliżu. 



Żywi się przeważnie myszami; temu to przypisuje Schreiber obyczaje 

 tego Węża więcój nocne od innych Kołubrydów. Wspomniałem wyżśj że wła- 

 zi na drzewa w celu plondrowania gniazd .ptasich. Pojmany obłaskawia się 

 wprędce i do tego stopnia, że podane pożywienie przyjmuje z ręki, do czego 

 inne węże doprowadzić się nie dają; z tego względu Schreiber zaleca go mianowi- 

 cie do hodowli. Sam żywego nie miałem. 



Okazy Gabinetu Zoologicznego Warszawskiego , oprócz już wyżćj wy- 

 mienionych dwóch krajowych , ze Złotego Potoku i ze Zwierzyńca, pocho- 

 dzą jeden ze Schlangenbad , drugi z południowój Prancyi z Muzeum Pa- 

 ryzkiego. 



cesarski Aąuila imperialis . Pan Taczanowski przytacza jeden tylko znany mu T/ypadek zabicia 

 młodego ptaka w kraju w r. 18 74. Gabinet nasz posiadający tak bogaty dobo'r ptaków, że w wie- 

 lu razach i cudzoziemcom mógłby służyć do poważnych studyjów, nczuwał właśnie pewien niedosta- 

 tek w reprezentacji tego gatunku. Wprawdzie do dawnego okazu z kołlekcyi jeszcze Minkwitzow- 

 skiej przybyły później: okaz z Egiptu, oraz trzy okazy z Syberyi wschodniej z nad Bajkału od Dy- 

 bowskiego i Godlewskiego, z tych jeden stary, a dwa w barwie młodocianej, ale okaz krajowy był 

 tylko jeden, wymieniony wyżćj, będący także w młodocianem jeszcze upierzeniu. W takim stanie 

 rzeczy skompletowanie szeregu okazem krajowym w barwie charakterystycznej, miałoby znacze- 

 nie doniosłe. 



Nad wszelkie spodziewanie do pracowni Gabinetu zgłasza się osoba z okazem Orła do 

 wypchania. Kierownik Gabinetu oceniając ważność faktu, którego właściciel ptaka rozumieć nie 

 mógł, proponuje wymianę na każdy inny gatunek Orła; posiadacz jednak , zwolennik zasady 

 beałus qni te.net, o żadnych układach słuchać nie chce, domagając się wypchania tego samego 

 okazu. Podaję fakt, nazwiska nie wymieniam nie przez żadne względy, lecz z obeznania się 

 ze słabemi stronami natury ludzkiej: sobkostwo nie jest występkiem czynnym, jest tylko pozio- 

 mością ducha, którego publiczne zawstydzenie nie podźwignie; wyższe w człowieku dążności obu- 

 dzić może tylko wychowanie od kolebki. 



