- 386 



egzemplarze Andrzej owskiego jeżeli z Krzemieńca nie przeszły do Moskwy lub do 

 Petersburga, zostały dla nauki stracone. 



Opis Schreibera i rysunek głowy bezwątpienia zdjęte są z okazu G-abinetu 

 wiedeńskiego, charakteryzujące go tarczki małe na boku głowy: jedna pomiędzy 

 policzkową a przedoczną, dolną, tudzież dAvie jedna nad drugą oddzielające tarcz- 

 ki zaoczne od skroniowych, nie są widać właściwością wszystkich osobników tego 

 gatunku. 



Wąż stepowy przez mieszkańców miejscowych nazywany albo tak samo jak 

 trabalis Połozem, albo też Żółtobrzuchem (stąd Col. xanthogaster Andrz.) przez 

 Andrzejewskiego był znajdowany wpołudniowój części Podola, gdzie według jego 

 świadectwa dorasta do 7 stóp długości i karmi się Susłami obficie na stepach żyją- 

 cemi. Zdaje się, że jest to ostatnie ku Zachodowi wysunięte w Europie stanowisko 

 tego Węża. Stąd ku wschodowi dostrzegany był za Dnieprem, a raczój aż za 

 Donem i na wschodniem pobrzeżu morza Azowskiego, aż do Kaukazu. Dalej na 

 wschód w Azyi zastępuje go El. dione, którego okazy pochodzące aż z wschodniej 

 Syberyi nadesłali do Gab. Warsz. Zienkowicz i Dybowski. 



Rodzaj 4. Z a m 8 n i s Wagi. 



Tarcze brwiowe duże, brzegiem wystają nad okiem. 

 Tarcza czołowa bardzo podłużna, wąska. 



Tarczy przedocznych 2, zaocznych 2, i tu i tam górna duża, dolna mała. 

 Łuski gładkie podłużne, w 19 rzędów ułożone. 

 Ogon długi, dłuższy niż 74 długości całkovatej. 



Są to Węże w kształtach wysmukłe, wzrostem niekiedy bardzo wielkie. 

 Głowa ich podługowato jajowata, z wierzchu płaska, niejako czworokańciasta, 

 policzek mocno wklęsłj^ oko duże, zupełnie boczne, źrenica okrągła. Ogon sto- 

 sunkowo dłuższy niż u innych Wężów europejskich, wymierza blisko '/a część dłu- 

 gości całkoAvitej, jest wysmukły i cienko zakończony. 



Tarcza czołowa duża, kształtem podłużna, jest w przodzie nieco rozsze]'zona, 

 od połowy długości prawie równowązka, w tyle wchodzi klinem dość tępym mię- 

 dzy bardzo duże tarcze ciemieniowe. Brwiowe duże, szersze od czołowój, brzeg 

 ich zewnętrzny wystaje po nad okiem. 



Nozdrżowa podługowata, wyraźnie szwem przecięta, z nozdrzem pośrodku. 

 Policzkowa od nozdrzowśj niższa, leży nad 2-gą i 3-cią wargową. Przedoczna 

 górna bardzo duża, od dolnśj wielokrotnie większa, wierzchołkiem załamana na 

 szczyt nosa. Zaoczna górna także od dolnej znacznie większa, skroniowych dwie 

 podługowate, 



Z dwóch gatunków europejskich jeden tylko Zamenis virtdiflavui wchodzi do 

 naszój fauny w dwóch odmianach poczytywanych aż do Schreibera za gatunki od- 



