- 391 - 



Z. sp. 7. Trop. natrix var. siibbilineata Jan. 

 Trop, natrix var. m. Sclireib. 



Tarcza przedoczna tylko jedua, przeszło dwa razy wyższa niż szeroka, 

 wierzcliołkiem zagiua się nieco na wierzch głowy. Zaoczne trzy prawie równe, 

 (lwie dolne dotykają tarczy skroniowej, dużej, podłużnej, leżącej nad 5-tą, 6-tą, 

 7-mą wargową górną. •— Wargowycłi górnych 7, trzecia i czwarta dotyka 

 oka. Wargowych dolnych 9 — 10. Podszczękowe tylne od przednich dłuż- 

 sze, ku tyłowi znacznie rozwarte. Łuski mocno wręgowane, na grzbiecie 

 wązkie. na bokach znacznie szersze, ułożone w rzędów 19. Listwy podbrzuszne 

 końcami zagięte widocznie na boki ciała, liczbą około 170 (165 — 175), listewek 

 l)odogonowych par 54 do 75. 



Samiec niedorasta wielkości samicy, barwę ma zwykle żywszą, mniój plam- 

 kowaną, w ruchach żwawszy, ogon ma stosunkowo dłuższy (a). 



Na południu Europy przerasta znacznie długość jednego metra, u nas okazy 

 miary podanej poniżój należą już do dużych, chociaż w sprzyjających okoliczno- 

 ściach i u nas zdarzają się większe. 



^ 800 — 650 + 150 (155) m-m. (stos. 0,19). 

 y. 950 = 780 + 170 (165) mm. (stos. 0,18). 



Wąż wodny należy do gatunków bardzo obszernie rozmieszczonych; wy- 

 trwałość i mnożność robią go pospolitszym wszędzie od innych gatunków. 

 Znajduje się w całej prawie Europie, a na północ posuwa się aż do Szwecyi 

 i Norwegii. U nas jest w całym kraju, a w okolicach leśnych i wodnych na- 

 der obficie. Zbliża się często do miejsc zamieszkałych, wchodzi nawet do wnę- 

 trza budynków i lochów. 



Na wiosnę, w Kwietniu, Węże wodne zgromadzają się i splatają w kłęby 

 po sztuk kilkadziesiąt razem. W lecie samica znosi jaj 15 do 30 połączonych 

 z sobą końcami, jakby na sznur nanizanych. Składa je w substancyje wilgot- 

 ne, butwiejące, gdzie wywiązujące się ciepło przyspiesza ich wylęganie, jak 

 lip. w kupy liści, w stare trociny pod tartakami, w kupy gnoju przy staj- 

 niach i t. p. W miejscach suchych, gdzie odpowiedniego miejsca do zło- 

 żenia jaj znaleść nie może, ma być jak Miedzianka żyworodnym. 



Wąż wodny jest w ruchach żwawy, pełznie po ziemi zamaszysto i hyżo; 

 przebywa dużo w wodzie, płyv/a wynurzywszy tylko głowę, takiemiż wężyko- 



(a) Dunicri), podaje u snuica ogon krótszy (Kept. t. VII pag. 5 5 7). — Zapdznom 

 /.wriicil ua tę ukuliczHość uwag.j, uli_vui nidgł na podstawie dostatecznie licznych obserwacji wątpli- 

 wość tę rozstrzygnąć, znajduję jednak w dawnych notatach kilka, zdjętych wymiarów, z których wy- 

 pada mi stosunek długości ogona u samca większy. (Srcdnio u sainca 0,19 5, u samicy 0,175 

 'liii^;- falk.). Przemawia za tcm także, że i u Miedzianki i u Żmii ogon samca jest stosunkowo znacznie 

 ■lliiższ) niż ogon samicy (u pierwszej 0,175 § 0,l50; u drugiej 0,145 § 0,115 



