- 392 ~ 



watemi wyginaniami ciała jak na lądzie i również szybko. Żywi się głównie 

 żabami wodnemi, które chociaż kilkakrotnie są grubsze od jego ciała, chwy- 

 ciwszy za głowę, pakuje powoli i pracowicie coraz więcej w paszczę, a dalój 

 w przełyk. Zresztą łagodny, ujęty ręką nie kąsa nigdy, broni się tylko wy- 

 rzuceniem kału i cieczy cuchnącej, co go robi wstrętnym. W niewoli obłaska- 

 wia się prędko, nie okazuje żadnej obawy, a nawet spoufala się z człowiekiem, 

 woń jednak piżmowa którą roztacza, czuć się daje nieprzyjemnie w mieszka- 

 niu. Te które hodowałem, nigdy nie chciały łowić żab na podłodze skaczących, 

 trzebaby mieć po temu bassen dosyć obszerny; w niemożności takiego urzą- 

 dzenia, karmiłem moje węże wyłącznie mlekiem. Jakkolwiek bowiem wielu na- 

 turalistów zaprzeczało, aby Wąż mógł pić mleko, w takiem tylko znaczeniu 

 przyjmować to trzeba, że go ani z wymienia wysysać, ani z płytkiego naczynia 

 przez przyłożenie tylko pyszczka, pić nie może; z naczynia wszakże dość głębokie- 

 go, pije chętnie, zanurzywszy całkowicie głowę. 



2. Tropidonotus tessellatus Laur. 



var Hydrus. = Coluber Hydrus Pall. Zoogr. III pag. 36. 

 Tropid. hydrus Eichw. Zool. sp. Ros. et Polon, in pag. 172. 

 juv T. Tantalus et T. gracilis Eichw. 1. c. pag. 173. 



Wąż wodny czarnomorski— Rębołusk rybaczek. 



Tarcza czołowa prawie równowąska; przedocznych 2 — 3, zaocznych 

 3 — 4; wargowych górnych 8, czwarta i piąta pod okiem; łusk rzędóAV 19. 

 Długość 800 mm. 



Ubarwienie zwyczajne: z wierzchu płowo lub ciemno-oliwkowy, plamkć.- 

 mi czarnemi, w czterech rzędach naprzemianległemi, niezbyt wyraźnie upstrzo- 

 ny; na potylicy zwykle kroki ewka ciemniejsza wierzchołkiem ku ciemienio- 

 wi, odnogami ku kątom ust zbiegająca, spód ciała czarno i żółto srokaty. 



Odmiany ubarwienia są nader liczne: barwa ogólna zmienia się w szerokich 

 granicach, od jasno szarej żółtawej, żółtawo-oliwkowej, do coraz ciemniejszych 

 odcieni oliwkowych, dochodzi niekiedy do prawie czarnej. Upstrzenie wyraźniej- 

 sze w ogóle na tle jasnem, w miarę ciemnienia coraz mniój jest widoczne; osobniki 

 młode miewają zwykle barwę wierzchu ciała jaśniejszą, plamki większe i regular- 

 niej rzędami ułożone, z wiekiem barwa zwykle ciemnieje, plamki drobnieją, tracą 

 prawidłowość ułożenia, schodzą nakoniec do drobnych cętek na wręgach łusk na- 

 rzuconych. Bardzo młode są białawe, lub blado ceglaste, bardzo wyraźnie czar- 

 no plamkowane. Spód ciała przedstawia odmiany będące w pewnój zależności 

 od barwy grzbietu; podgardle i spód szyi powszechnie są białawe; plamy boczne 

 na listwach brzuchowych są u osobnikóAv jaśniejszych blado żółtawe, u ciemniej- 

 szych mocno żółte i dochodzą do barwy pomarańczowój , niekiedy nawet do krwi- 



