- 894 - 



ny okręgu kijowskiego. Po Dniestrze zdaje się wznosić znacznie wyżej, prof. 

 Nowicki przytacza miejscowość nad Dniestrem wieś Bielawce w obAvodzie Czort- 

 kowskim, gdzie był dostrzeganym. Zawadzki nie obejmuje gatunku tego w swej 

 faunie Galicyi i Bukowiny. Czy gatunek ten któremu w nagłówku dałem nazwę 

 polską Wąż wodny czarnomorski albo Rębołusk rybaczek znajduje się w zbiorze 

 Lwowskim Wł. Dzieduszyckiego wiadomości nie mam. Okazy Gab. Z. "W. poclio- 

 dzą z 5 różnych miejscowości niżu Czarnomorskiego, zawdzięczamy je tak samo 

 jak Węża stepowego znanemu herpetologowi Straucbowi, 



W obyczajacli Wąż ten jest bardziój jeszcze wodnym od gatunku poprzedza- 

 jącego, który w równej mierze trzyma się lasów jak wód. Ten zaś jako mieszka- 

 niec krainy bezleśnój, przywiązany jest więcój do wody, bywał dostrzegany w sa- 

 mem morzu pływający u pobrzeży gromadnie; równie obficie znajduje się w lima- 

 nach przymorskich i bagienkach słonych, ztąd rozprzestrzenia się w górę rzek 

 i rzeczek, na ląd wychodzi rzadko i nie oddala się od brzegów. Żywi się głównie, 

 może wyłącznie drobnemi rybami. 



Rodzina 2. ŻMIJA. Y I P E R I D A E. 



Głowa z wierzchu pokryta drobnemi tarczkami lub łuskami. Tarcza 

 dziobkowa nie styka się bezpośrednio z tarczą nozdrzową. Noz- 

 drzowa duża zaokrąglona z nozdrzem pośrodku, otoczona dro- 

 bniejszemi łuskami okrywającemi policzek i cały pyszczek przed 

 okiem. Brzeg dolny oka oddzielony od tarczy wargowych gór- 

 nych łuszczkami drobnemi, ułożouemi w jeden lub kilka rzędów. 

 Źrenica oka pionowo podłużna. Tarcze podszczękowe tylne małe, 

 częstokroć nie wyraźne. Łuski wręgowane. Ogon krótki. Tar- 

 cza odbytowa nie przecięta. W szczęce górnój zęby jadowe nie- 

 liczne cienkie, długie, ruchome t. j. wzwodzone i kryjące się pomię- 

 dzy fałdy dziąseł. 



Żmije są to węże jadowite, wzrostem niewielkie, grubawe. wrzecionowate, 

 ciała część przednia wysmuklejsza, głowa od szyi wyraźnie odznaczona, ogon na- 

 gle zeszczuplony krótki, wynoszący u samców nieco więcej nad '/r (0, 15), u samic 

 szczuplejszy i krótszy, wyraźniej od grubego ciała odznaczony, zaledwie '/h (0,12) 

 długości całkowitój. Pokrycie wierzchu głowy wyróżnia je wybitnie od wężóAv 

 rodziny poprzedzającej. Nie bywa tu nigdy owych 9 wielkich tarczy ułożonych 

 prawidłowo, lecz albo drobne tarczki nieregularne, albo też cała głowa pokryta 

 jest z wierzchu łuskami. Tylko tarcze nadbrewne prawie u wszystkich są wyraźne, 

 u naszśj krajowej Żmii, prócz tego daje się rozeznać tarczka czołowa i częstokroć 

 para niewielkich tarczy ciemieniowych; wszystkie one jednak tak pod względem 

 wielkości jak kształtu są zmienne, najczęściej nieregularne lub szwami na drob- 

 niejsze części podzielone. Pyszczek cały przed oczami okrywają łuski drobne, 

 tylko t. dziobkowa, wargowe i tarcza nozdrzową duża, są widoczne, ostatnia za- 

 wsze oddzielona od dziobkowój jedną lub liczniejszemi tarczkami małemi i oto- 



