— 400 



Jaszczurka zwyczajna w dogodny cli dla siebie miejscowościach żyje osadami 

 gęsto zamieszkał emi, mając o nich wiadomość, można w każdy dzień ciepły i po- 

 godny być pewnym schwytania znacznej liczby osobników. 



Wąż wodny nie trzyma się stale siedziby ale ma ulubione miejscii, które 

 często nawiedza, a na wiosnę zgromadza się w wielkie niekiedy kupy; natknąwszy 

 się na nie, od razu zebrać można pokaźną koUekcyję. 



Inne gatunki Płazów żyją w rozproszeniu, samotnie; te spotyka się najczęś- 

 ciój w dni gorące na miejscach odkrytych. Jedna tylko z pomiędzy naszych Wę- 

 żów Żmija jest nocna, Schreiber radzi szukać jśj z latarnią, sposobu tego nie pró- 

 bowałem, ale i w dzień znajdowałem ją często nieruchomą zwiniętą w krąg, na 

 czatach, czy na spoczynku. 



Do łowienia Płazów niepotrzeba żadnych przyrządów; wszelakie w tym celu 

 używane szczypce, siatki, miotły, wreszcie zwykły kij, albo więcój zawadzają niż 

 pomagają, albo tylko uszkadzają i szpecą okazy; najlepiej chwytać je ręką, potrze- 

 ba tylko pewnój w tern wprawy. Wszystkie Jaszczurki i Padalca należy chwytać 

 za głowę a nie wpół ciała, w ten tylko sposób unika się ułamania ogona. Schwy- 

 tanie niektórych Płazów jak Jaszczurka zielona, lub Miedzianka wymaga przy- 

 tomności i rzutności, a pomimo tego szybkością ucieczki i zwinnością zwrotów 

 wymykają się często najwprawniejszemu łowcy. Żmija chociaż w ruchach ocię- 

 żała i dopuszczająca do siebie blizko, ma groźną broń w jadowitych zębach. Jest 

 to wszakże, jak się zdaje, broń raczój zaczepna niż odporna. Niechciałbym nara- 

 zić nikogo na niebezpieczeństwo ukąszenia, ale dla siebie z długoletniej praktyki 

 to przekonanie wyniosłem, źe Żmija ukąsić może tylko zaczajona, znienacka i tyl- 

 ko przy stosownćj do napadu postawie ciała. Uciekająca już ani chęci, ani mo- 

 żności kąsania niema. Łowiłem je zwykle lekkiem przyciśnięciem nogą i chwj'- 

 ceniem ręką w pobliżu głowy, lecz i bez tśj ostrożności zdarzało się w zapędzie 

 chwycić wprost ręką i nigdy nie byłem ukąszony przez Żmiję, a miałem ich w rę- 

 ku bez przesady sztuk kilkadziesiąt. Od zarzutu lekkomyślności na obronę przy- 

 toczę tylko, żem na wycieczkach zawsze miał przy sobie lancet, który od lat prze- 

 szło czterdziestu ten sam, torby mojśj ekskursyjnej nie opuszcza. Może znajdę 

 kiedy stosoY/niejszą sposobność opowiedzenia szczegółowo o dziwaku pasyjonowa- 

 nym amatorze hodowli Płazów, felczerze Olejkiewiczu z ulicy Piwnój na Starem 

 Mieście w Warszawie, który hodowaną czarną żmiję codziennie brał ręką z po- 

 dłogi i kładł na parapet okna, i codziennie ręką zdejmował. Zrobiwszy z nim 

 znajomość wykonywałem u niego, dla przypatrzenia się należycie pięknemu oka- 

 zowi, tę samą manipulacyję. Xową zupełnie lecz nie zbadaną należycie stronę 

 kwestyi, otwiera podejrzenie które powziąłem, że Żmija trzymana w ręku i pozba- 

 wiona możności zadania rany w sposób zwykły, to jest przez swobodny rzut głoAvy 

 naprzód z rozwartą paszczą, może ukłuć przy zupełnie zamkniętych ustach, trące- 

 niem bocznem, a nawet samem tylko przyłożeniem i wycieraniem boku pyszczka, 

 podobnem do tego jakie widujemy wykonywane przez igrające z sobą prosięta. 

 Usiłowania podobne dostrzegałem parę razy, a obserwacyi tśj nie znalazłem nigdzie 

 wymienionśj. Okoliczność ta tłomaczy niezrozumiałą mi przedtem anegdotę Lenza 



