- 402 - 



kryła się według upodobania jak inne; przypominam, że pozwalała brać się ręką 

 dla wygrzania się na słońcu w oknie. Węża wodnego ho dowaleni kilkakrotnie, 

 jeden przeżył w mieszkaniu, swobodny, przeszło rok, niewidziałem wszakże aby 

 puszczoną w pokoju żabę lub żabkę drzewną obciął kiedykohviek schwytać, wno- 

 szę ztąd, że chwyta tylko w wodzie, a dość obszernego potemu basenu z wodą nie 

 miałem możności urządzić. Karmiłem go wyłącznie mlekiem, w początkach 

 w kąpieli w sporej misce nalanój mieszaniną mleka z wodą, w której zanurzał się 

 chętnie cały z głową, a zrobiony znak wskazywał po każdej takiej kąpieli ubytek 

 płynu; późaiśj czyste mleko podane w niewielkiśj miseczce pijał zanurzywszy 

 w nie całkowicie głowę. 



Z pomiędzy wężów zaleca Schreiber do hodowli mianowicie Węża Eskulapa, 

 który ma się obłaskaAviać do tego stopnia, że podawany sobie odpowiedni pokarm 

 bierze wprost z ręki. Węża tego nie miałem sposobności żywego oglądać, te zaś 

 które hodowałem, nigdy do ręcznego karmienia przyuczyć się niedawały. Naj- 

 łatwiejszą pod tym względem znalazłem Miedziankę, która należycie wygłodzona, 

 wpuszczoną Jaszczurkę chwyta odrazu bez wzdragania, a jeżeli po kwadransie 

 nie Aveźmie, to biednśj Jaszczurki niema co dłużej dręczyć strachem, lecz należy 

 wycofać ją do dnia następnego. W przeciągu 61 dni przez które wr.b. hodowałem 

 Miedziankę, od 15 Maja do 15 Lipca, zjadła 8 Jaszczurek w odstępach czasu mniój 

 więcój tygodniowych, z przerwą trzytygodniową w peryjodzie linienia. Zwykle 

 na jedno danie dosyć jej było jednej Jaszczurki, dwa razy jednak połknęła po 

 dwie Jaszczurki jedna po drugiśj. Raz mianowicie gdy na podanego sobie dużego 

 i pięknego samca rzuciła się zajadle i zwojami ciała tak gwałtownie ścisnęła, że 

 odłamała mu ogon, po przełknięciu podałem jój zaraz niewielką samicę, z którą 

 niebawem podobnież się załatwiła. Raz drugi, już po wylenieniu zjadła również 

 dwie niewielkie samice jednę po drugiej. Na ostatnie karmienie, 7 Lipca, podałem 

 jśj znowu dużego i bardzo barwnego samca, który już kilka razy poprzednio był 

 wystawiany na pożarcie i cofany, skutkiem czego zdziczał i przy każdem braniu 

 w rękę bronił się kąsaniem. Z pewnem zrazu wahaniem zdawała się ku niemu 

 zbliżać, wreszcie chwyciła jak zAvykle za bok i zwinęła kłębem; po kilku jednak 

 minutach rozwinęła się całkowicie i wtedy dostrzegłem, że jaszczurka zaledwie 

 znaki życia jeszcze dająca, w zaciśniętych szczękach trzyma fałd skóry z boku 

 szyi Miedzianki, w skutek czego ta ani za głowę ująć Jaszczurki, ani silnie 

 przyczepionój połknąć nie mogła. Przyszedłem z pomocą i ściśnięciem dwo- 

 ma palcami tylnych końców szczęki dolnej, sprawiłem ich zwolnienie. Oswobo- 

 dzona tym sposobem z kleszczy, ujęła zaraz Jaszczurkę za głowę i zwykłym try- 

 bem połknęła. W zachowaniu się Miedzianki ważniejsze rysy obyczajowe takie 

 dostrzegłem. Z rana śpi długo, w ranki nawet najpogodniejsze, wysuwa z po- 

 ścieli tylko głowę około godziny 10-śj i wtem położeniu zostaje z godzinę, około 

 11 -ej wysuwa się cała na wierzch i leży wygrzewając się na słońcu; przed połu- 

 dniem przechodziła zwykle na drugi koniec parapetu między oknami, gdzie miała 

 postawioną doniczkę napełnioną mchem wilgotnym i na tćj pościeli zwinięta prze- 

 bywała blisko godzinę. Około 1-ej dopiero zaczynała być w ruchu, wykonywając 

 różne wywijania i wspinania się w górę. Wtedy przenosiłem ją zwykle 



