- 410 — 



ny pierścienia, co nawet spowodowało prof. Wagę do nadania gatunkowej nazwy 

 Pol. stirjinatosus.. 



U Platyulus Audouinianus Gerv. {Polyzonium germanicuni Brandt), otwory 

 gruczołów odstraszający cli, położone są prawie na samycli bokach ciała, a płyn 

 który wydzielają, jest mleczno-białego koloru i zapachu nieprzyjemnego. Prze- 

 konał się także prof. Waga, że organa odstraszające istnieją również i u niektó- 

 rych Chilopoda. a mianowicie u Geopliiiiis, że zwierzęta te rozdrażnione, wydają 

 zapach fosforyczny. 



Jeden z gatunków, który autor często znajdoAvał w Warszawie av tój 

 samój miejscowości, odróżniał się od innych tem, że wyrzucał przez otwory od- 

 straszające płyn świecący w ciemności. — Nie ma nic ciekawszego, — mówi prof. 

 AVaga, — nad widok tych zielonych świateł, których wywoływanie zależy od wo- 

 li zwierzęcia. Jeżeli położyć tego Geophilusa na jakim przedmiocie i podrażnić 

 go, wtedy rzuca się gwałtownie, wydłuża i kurczy ciało, pozostawiając po tych 

 ruchach dość szybkich ślady błyszczące, nie znikające natychmiast, — jest to sub- 

 stancyja fosforyzującą, która przylega do przedmiotów i nadaje im światło dość 

 trwałe. Ten ciekawy gatunek odznacza się szczególniej stopniowem zeszczuple- 

 niem kilku przednich pierścieni ciała, które tworzą niejako szyję (*). 



W drugiej części pracy „kilka uwag nad różnicami gatunkowemi 

 Julus" autor zwraca uwagę na zakończenie ciała u Julusów, a szczególniój na 

 wyrostek pododbytowy {apophysts subaftalis) gatunku /. foetidus Koch. 

 który nazywa Jtilus, unctger, tłómaczy znaczenie tego wyrostka; dalej prostuje 

 pojęcia o gatunku J?d7xs terrestris Lin., i uzupełnia jego opis. 



Część trzecia „Pożywienie Myriapodów" zawiera wyniki spostrzeżeń 

 nad rodzajem pożywienia Wijów, z których wypada, że zarówno pokarm roślinny 

 jak i zwierzęcy przypada do gustu tym istotom. — I tak Grlomeris, kilka gatun- 

 ków Julus, a szczególniej J, sabulosus), Polydesmus, Strongylosoma i Craspe- 

 dosoma, przekładają liście opadłe nad inne pokarmy. — Niektóre Julusy np. J. 

 unciger (7. /(^^//izfżcj-) jadają owoce, korzenie roślin okopowych, szczególniej 

 nieco nadpsute. 



Platyulus {Polyzonium) \.m:va\ się spróchniałem drzewem umiarkowa- 

 nie wilgotnem. Polydesmus stigmatosus {Strongylosoma pallipes) nie 

 gardził małemi ślimakami, B 1 a u i u 1 u s g u 1 1 u 1 a t u s z jednej strony karmi 

 się zepsutemi owocami, sokami roślin, z drugiej strony jest łakomy na nieżywe 

 dżdżowniki. 



Zdarzyło się prof. Wadze, że szukając owadów na wiosnę, pod murem 

 w ogrodzie znalazł węzeł uformowany przez B 1 a n i u 1 u s y, w którym naliczył 



(*) Gatunek o którym wspomina prof. Waga, nałoży do pospolilycli niotylko w Wars/-a\vi<.i, ale 

 i w całym kraju, jest to ^coUoplanes acwminahts Load. IIodov/alcm kilka okazo'w tego zwie- 

 rzęcia i powtarzałem z pomyślnym rezultatem doświadczenia opisane powyżej. 



Przypisek atitora. 



