- 435 - 



cliodzie Europy Daudebardii nie ma (Hiszpanija, Francyja, Belgija, Anglija) ale 

 natomiast rodzaj Testacella. 



W Gralicyi prof. J. Bąkowski znalazł (we Wsckodniój Galicyi w Karpatach) 

 4-ry gatunki Daudebardii, a mianowicie: D, rufa Fer,, D. brevipes H., D. Longi 

 Pfeif. i D. Heldi Glessin. 



W Królestwie Polskiem dotąd znalazłem tylko jeden gatunek D. r u f aDrap. 

 w Ojcowie. 



Daudebardia rufa Drap. (Tab. XI fig. 1. 2 i 3). 



Helix rufa Drap. Hist. Fr. p. 118, 1805. 



,, ., Ferussac. Hist. gen. 1819. 

 Daudebardia Hartmann, Syst. d. Erd. u. Siiss. Gastr, in Sturms Fauna. YI 



Heft. f. 5. p. 41. 1821. 

 Albers. Die Heliceen. p. 23, 1860. 

 L. Pfeiffer. Monogr. Helic. 1848. 

 Helicophanta C. Pfeiffer, naturg. Deutsch. p. 13, 1828. 



Rossmasler Iconographie d. Land u. Siissca. 

 Mollusken p. 85, 1835. 



Testa perforata, depressa, conYexiuscula, transyerse dilatata, striatula, niti- 

 dissinia, cornea vel rufa; spira mediocris, sublateralis, aufrac. 3, sensim accrescen- 

 tes; ultimus (in adultis) elongatus, depressus, non angulatus; apertura ampla, ro- 

 tundo oyalis. (Pf.). 



Diam, maj. 5,5 m. m. min. 4 alt. 1,5 mm. 



Zwierzę wydłużone, z wierzchu czarno-niebieskawego koloru, na bokach 

 szczególniój ku przodowi jaśniejsze. Od przedniego brzegu płaszcza ku głowie, 

 na powierzchni górnój ciała przebiegają 4-ry rowki: dwa środkowe, prawie równo- 

 ległe, kończą się przy podstawie rożków górnych czyli noszących oczy, 2-ga zaś 

 zewnętrzna, zbiegają łukowato na boki ku dołowi i znikają na przodzie. Rożki 

 g ó r n e czarne, dość długie, dolne jaśniejsze i krótkie. Noga dośó wyraźnie 

 oddzielona od reszty ciała, niewielka, po brzegach i na podeszwie biaława. Po 

 środku podeszwy przebiegają dwie podłużne rynienki, równolegle od przodu ku 

 tyłowi. Ogon zeszczuplony, ciemny, niewciągający się do skorupki. 



W języku tego gatunku (Tab. XI. f. 3) naliczyłem 31 szeregów ząbków; 

 każdy szereg składa się z 2-ch połówek, w których ząbki ustawione są łukowato 

 od brzegu języka ku środkowi. Środkowego ząbka w języku brak, są tylko bocz- 

 ne jednakowe, podługowate. szponowate, dwudzielne, o działce wewnętrznej dłu- 

 giej, ostro zakończonej i zewnętrznśj krótkiej i tępej. isTa brzegu języka ząbki są 

 znacznie większe, ku środkowi zaś stopniowo się zmniejszają, tak że w samym 

 środku są najmniejsze. 



Skorupka mała, spłaszczona, gładka połyskująca, z delikatnemi poprze- 

 cznemi kresami, żółtawo-czerwonawa, wewnątrz nieco perłowo połyskująca. Skrę- 

 tów mało wzniesionych 3, ostatni skręt tak raptownie się rozszerza, że pozostałe 

 skręty wynoszą zaledwie '/j część całej większój średnicy skorupki. 



