JUREJ (ŚWIĘTY JERZY) 



przyczynek do etnografii krajowej 



z notat Micliała Fedorowskiego, 

 podał 

 Zygmunt Glogicr. 



W dzień Ś-go Jerzego (23 Kwietnia) w okolicach Lidy, Szczuczyna i Żołąd- 

 ka, dotrwał do tej pory odwieczny obchód w którym biorą udział same tylko dzie- 

 wice i jeden grajek, który na skrzypcach przygrywa śpiewającym dziewczętom. 

 Jest to obchód podobny do tego, jaki w Wołkowyskiem odbywa się podczas świąt 

 wielkanocnych. Tutaj dziewice które najlepiej śpiewają, zebrawszy się pod wie- 

 czór, przystrajają głowy swe w pierwiosnki i inne kwiatki zaczynające się na 

 wiosnę rozwijać, poczem z wesołą pieśnią, poniżój przytoczoną, wyruszają na całą 

 noc prawie, aby obejść wszystkie poblizkie dwory, zaścianki i sioła, ws'-/;ędzie zło- 

 żyć swe życzenia i wesołością, śpiewem i muzyką napełnić wiejskie zagrody. Jest 

 to zwyczaj dziwnie piękny i zapewne tak stary jak te pieśni, w których się prze- 

 bija duch dawno minionych czasów, kiedy to dziewice w wieńcach kwiatów wio- 

 sennych śpiewały na cześć Wiosny pieśni obrzędowe wśród świętych gajów 

 i dębów. Gdym po przybyciu w te strony, pierwszy raz jadąc wśród zacisznój 

 wiosennej nocy, niespodziewanie usłyszał w dali odgłos pieśni płynącej po doli- 

 nach, kurhanach i wodzie, zrobiło to na mnie jakieś dziwnie rozrzewniające wra- 

 żenie i przeniosło myśl i ducha w czasy dawne, do kolebki naszych narodowych 

 słowiańskich obyczajów i zwyczajów. 



Po okolicach szlacheckich w powiecie Lidzkim, obchody podobne odprawia- 

 ją się lecz nie na Jiirja, ale o Wielkiejnocy, w których przyjmują udział sami 

 znowu mężczyźni. Opis też tych ostatnich zostawiamy sobie na późniój. 



