Powyższy zwyczaj cliodzenia dziewcząt ze śpiewem i powinszowaniami 

 'vv dniu Ś-go Jerzego, należy do odwiecznych obrzędów słowiańskicli, któremi 

 praojcowie nasi witali z radością i uroczyście przyjście każdej wiosny, a z nią 

 Nowy rok, który podług dawnśj racliuby czasu z wiosną się rozpoczynał. Grdy 

 następnie wprowadzono kalendarz astronomiczny dzisiejszy, lud obrzędy swoje 

 połączył z rozmaitemi wiosennemi ŚAviętami chrześcijańskiemi, a mianowicie: 

 z Wielkanocą, Zielonemi świątkami, świętym Jerzym, śv/. Markiem a nawet ze 

 Św. Janem Chrzcicielem i przy tych świętach resztki tych obrzędów przechowuje. 



Na Mazowszu chodzą z tak zwanym Maikiem, Gaikiem, Kogutkiem lub Nowem 

 latliimi i powinszowaniami, zwykle w drugie święto Wielkiejnoey. Chłopcy przed 

 każdym domem śpiewają: 



Pani gospodyni — noiue latko w sieni, 

 Chcecie go oglądać? — musicie mti co dać, 

 Z nim do dworu wstępujemy, 

 Szczęścia, zdrowia winszujemy, 

 Na ten Nowy Rok, 

 Co nam dał go Bóg i t. d. 



Zwykłe chodzą tam ciiłopcy, ale w niektórych miejscowościach chodzą 

 i dziewczęta śpiewając, winszując i zbierając podarki. Śpiew dziewcząt zaczyna 

 się od słów: 



Do tego tu domu wstępujemy, 

 Szczęścia, zdrowia wiuszajemy i t, d. 



Na Podgórzu Karpackiem w końcu wielkiego postu chodzą dziewczęta z lal- 

 ką, która ma wyobrażać śmierć: śpiewają i dostają w podarku jaja. W Żywcu 

 dziewczęta nosiły niegdyś na długiój żerdzi „Marzannę'-'. Bałwany te były uoso- 

 bieniem zimy, którą topiono. W obrzędowój pieśni wiosennój na Mazowszu sły- 

 szymy : 



Groch się wije po jarzynie, 

 _A p.szeniczka w oziminie, 

 Trawka zieleni się w lesie, 

 Dzieweczka ją do dom niesie. 

 Nowe latko i Maj! 

 Boże nam szczęście daj! 



W jednój z powyżój przytoczonych pieśni litewskich, Jurjowa matka odmyka 

 kluczami zmarzłą ziemię, aby wypuścić z niój trawę, na trawę rosę, a na rosę puścić 

 bydełko, a do bydełka pasterzy a pasterzom rozdać fujarki. G-dy we wszystkich 

 okolicach kraju, szczątki zwyczajów wiosennych i pieśni zostaną szczegółowo ze- 

 brane i ogłoszone, co mogliby i powinni uskutecznić światlejsi mieszkańcy prowin- 

 cyi, to wówczas nauka oparta na obfitszych niż dziś źródłach, będzie mogła lepiój 

 rozświetlić ten zatarty, a jeden z najpiękniejszych obrazów obyczajowego życia 

 prastarych przodków naszych. 



