mmmh mKADisiiiT wazwisk 



MIEJSCOWOŚCI LITEWSKICH. 



PRZEZ 



Jana Karłowicza, 



Niema kraju ucywilizowanego, któryby nie posiadał obszernych prac nad wy- 

 jaśnieniem nazw jego miejscowości; Niemcy szczególnie dokonali w tym kierunku 

 bardzo wiele i to na podstawie ściśle umiejętnój metody. Dla Słowiańszczyzny 

 najwięcój w tym względzie zrobił Miklosich, Tylko litewskie nazwy miejscowo- 

 ści dotychczas czekają należytego opracowania: nic, lub prawie nic nie uczyniono, 

 aby je wyjaśnić; nie posiadamy nawet spisów ich w postaci litewskiój, co sprawę 

 bardzo utrudnia. 



Przedstawiając obecnie próbkę objaśnienia naz^ask miejsc litewskich, mia- 

 łem na celu zachęcenie innych do podjęcia obszerniejszych prac na tem polu, oraz 

 wskazanie metody, którą uważałbym tutaj za najodpowiedniejszą. 



W oddawaniu wyrazów litewskich nie mogłem zachować pisowni naukowej 

 (Schleicherowskiój), dla braku odpowiednich czcionek w drukarniach warszaw- 

 skich i niemożności dokonania należytój korekty. Pisałem więc z polska, licząc 

 na to, iż czytelnik rac2,y zapamiętać następne uwagi: 1) że przygłos gdzie nie jest 

 wskazany, pada na zgłoskę przedostatnią; 2) że e wymawia się pomiędzy e, a 

 i nieco zmiękczone — niby lea; 3) że pod względem przygłosu, szedłem za sło- 

 wnikami Nesselmanna, Schleichera i Kurschata, którzy uwzględniali narzecze 

 w Litwie pruskiój używane. 



Wyjaśnienie wszystkich prawideł przejścia brzmień przy spolszczaniu nazw 

 litewskich wymagałoby obszernego wykładu, który na tem miejscu byłby niewła- 

 ściwym. Zwracam więc uwagę czytelnika na niektóre tylko ważniejsze okolicz- 

 ności: 1) że w tym procesie wielką rolę odgrywa analogizm, czyli podprowadza- 

 nie form litewskich pod polskie, np. z lit. senas dwa ras (lidz.) robi się 



