YIL ELEPHAS AITIQFUS FALCOIEE. 

 Tablica XIII (*). 



W Szczęślewicach, w cegielni na wiosnę r. b. 1883, w pokładacb gliny 

 piaszczystej, na głębokości mniej więcej 8—9 stóp, natrafiono na kości i zęby zagi- 

 nionego słonia, które właściciele cegielni pp. J. Eiedel i W. Michnowski łaskawie 

 ofiarowali do Gabinetu Zootomicznego. Kości wogóle źle bardzo się przechowały, 

 są połamane na kawałki i dlatego nie wszystkie dały się określić, — ale za to ra- 

 zem z kośćmi znalezione zęby trzonowe, wybornie przechowane, pozwoliły mi z do- 

 kładnością oznaczyć gatunek słonia zaginionego. 



Bliższe badania wykazały, źe z ę b y i k o ś c i nie należą do gatunku zagi- 

 nionego, pospolitego w całej Europie i północnej Azyi, czyli mamuta (Elephas 

 primigenius Fisch.), lecz są gatunkiem Elephas antiąuus Falconer, cokol- 

 wiek jak się zdaje starszym od mamuta. — Elephas antiąuus Fal. znaleziony zo- 

 stał w całych Włoszech, poczynając od południa (Sycylija), aż do północy, najczę- 

 ściej trafia się w jaskiniach z kośćmi innych zwierząt (**). — Znaleziono go rów- 

 nież w Hiszpanii, dalej w wielu miejscowościach, w pokładach dyluwijalnych i ja- 

 skiniach Francyi. Anglii i Szwaj caryi. 



W okolicach Berlina pod R i x d o r f wykopano go w roku 1879.— 

 W naszym kraju, jak się zdaje, w tym roku pierwszy raz natrafiono na gatunek 

 ten zaginionego słonia. 



Eleph. antiąuus przedstawia kilka odmian, uważanych przez niektó- 

 rych uczonych za oddzielne gatunki; tak np. F a 1 c o n e r przyjmuje El. i n t e r- 

 medius i El. armenicus jako odmienne gatunki, chociaż są bardzo podo- 

 bne do właściwego El. antiąuus. — Leith Adams znów odróżnia tylko 

 odmiany. 



Elephas antiąuus Fal. zdaje się być starszym od mamuta; żył on 

 jednocześnie z Rhinoceros tichorhinus i Rh. leptorhinus; większa część uczonych 

 odnosi go do formacyi dyluwijalnój dolnej, czyli dawniejszej. 



(*) Elephas (E u elephas) antiąuus Falconer and Cantley. Fauna aut. Sival 

 Pat. II. pi. XIII. A. pl. XIIL B. fig. 4, 5, pl. XIV, f. 1, 2. Part. III. pl. XII. D. f. 2 5; pl. XV. 

 A. fig. 1 — 13. 



L a r t e t. Buli. Soc. geol. de France, 2 serie. t. 16. pl. XV. f. 1 1. 

 Lyell. Elem. of geol. 6 edit. p. 133 f. 113. 



Leith Addams. Monograph of british fossil elephants. Paleontogr. sec. Londonj 1 8 7 7. 

 Gabriel de M o r f i 1 e t. La prehistorique antiąuite de l'homme. Paris, 1 833, p. 1 95 pl. 

 XV. f. 3 8. Musee prehistoriąue, 



(**) Monografia degli Elefanti di Sicilia, dil^rancesco Anca eGae- 

 tano Georgio Gemmelaro. Prof. di geol. e Min. Univ. di Palermo. — Palermo 18 6 7. 



L u i g i A c o n c i. Di Una Caverna fossilifera scoperta a Gucigliano. (Monti Pisani) Pi- 

 sa 1880. 



Pam. fiz. 67 



