— 534 ■ - 



Szczątki wykopane w Szczęśle wicach, należą do okazu dość znacz- 

 nycli rozmiarów, o ile sądzić można z różnych kości i zębów. 



Ważniejsze kości Elephas antiąiuis w wspomnianój miejscowości znalezione, 

 są następujące: 



1) Kawałek k. k. gór noszczęko w ych (maxillae superiores), two- 



rzący przednią część podniebienia. W tej kości znajdują się resztki 

 2-ch zębów bardzo zużytych, w postaci małych ułamków korzenia, 

 nadto zębodoły mocno uszkodzone, w które wchodzą i dokładnie do 

 nich przystają dwa zęby trzonowe wybornie przechowane, 

 a których szczegółowy opis poniżśj podamy. 



2) Dwa kawałki łopatki lewśj. 



3) Dolny koniec k. ramienioAvej iewśj (rolka z dołkami i kłyk- 



ciami). 



4) Środkowa część k. r a m i e n i o w ó j lewej. 



5) Kość łonowa prawa. 



6) Kawałek k. u d o w ó j; główka k. udowój dobrze zachov\^ana. 



7) Drugi kręg szyjowy mocno uszkodzony; kawałki innych kręgów szy- 



jowych. 



8) Dwa kawałki żeber. 



9) Kawałek mostka. 



10) Ząb trzonowy górny, uszkodzony tak, że rozpadł się na jeden a- 



ś c i e blaszek.— O ile zdaje się, brak jeszcze 2-ch blaszek. 



11) Cztery oddzielne blaszki zęba trzonowego. 



12) Dwa zęby trzonowe szczęki górnej, zapewne 4-te z kolei 



bardzo świetnie zachowane. 



Z wspomnionych dwu zębów trzonowych, zdołałem określić gatunek za- 

 ginionego słonia, jako Elephas antiąuus; ponieważ zaś to zwierzę pierwszy 

 raz znajdujemy w naszym kraju, dlatego obok opisu szczegółowego, podany jest 

 dokładny bardzo rysunek naturainój wielkości zęba trzonowego górnego 

 prawej strony, tab. XIII. 



Ząb trzonowy górny prawy Elephas antiąuus Fal., który 



0 ile się zdaje z liczby blaszek, jest zębem 4-ym czyli pierwszym trzonowym 

 właściwym (molares), bardzo dobrze został przechowany; kolor ma brunatny, 

 ogólny kształt trójkątny, (boki trójkąta wynoszą 180 mm.). —W zębie tym daje się 

 łatwo zauważyć korona, czyli powierzchnia dolna, korzeń czyli pow. górna, p o- 

 wierzchnia przednia, tylna, zewnętrzna i wewnętrzna. 



Korona przedstawia się jako powierzchnia w kształcie trapezu niezupeł- 

 nego lub nieforemn ej elipsy, na którćj wyróżnia się 10 blaszek całkowitych 



1 połowa jedenastój. 



Pierwszój blaszki jest tylko połowa tylna, przednia zaś została 

 starta do tego stopnia, że niema nawet jój śladu. 



Ostatnia blaszka składa się z dwu części eliptycznych, blisko siebie 

 położonych. 



