- 94 



(2072 m ), ze strony południowej ciągną się szczyty, które pasterze nazywają „nad 

 Czarnym Stawem" lub „Ławki." 



Ze strony północnej ten zbiornik wody jest oddzielony wałem od potoku, pły- 

 nącego do Wielkiego Stawu, a przez brzeg wschodni odpływają wody z Czarne- 

 go Stawu do Wielkiego tworząc potok, który na przestrzeni 300 m posiada 

 spadku 60 1D . 



Szczyty, otaczające Czarny Staw, wznoszą się nad poziom jego wód do wy- 

 sokości 700 111 , kiedy przy Zadnim Stawie przyległy jemu szczyt wynosił się nad 

 niem tylko niecałe 300 m . 



Skała, otaczająca Czarny Staw, jest zabarwiona na ciemno, strome ściany 

 szczytów wpadają niekiedy wprost do wody, (dwa podobne miejsca C i D są cie- 

 mno zarysowane na mapie). W innych razach usypiska skał zsuwają się do sta- 

 wu, co ma miejsce na południowym brzegu bliższym odpływu Avody. 



Z powodu zasłonięcia Czarnego Stawu przez dosyć wysoki łańcuch gór, pro- 

 mienie światła słonecznego dosięgają bezpośrednio powierzchni wód tylko przez 

 kilka godzin podczas dnia słonecznego. Skały czarne, otaczające ten staw, dają 

 światła odbitego niewiele. 



W stronie południowo -zachodniej pasma, otaczającego Czarny Staw, są 

 znaczne zagłębienia, idące na północ; do tych szczelin prawie nigdy nie dosięga- 

 ją promienia słoneczne, z tego powodu są one zapełnione nigdy nietopniejącym 

 śniegiem, który ukazuje się oczom podróżnika w postaci płatów odzwierciadlają- 

 cych się w wodach stawu. 



Pilne przypatrzenie się tym szczelinom, wypełnionym śniegiem i rysom na 

 skałach je otaczającym, pozwala wnosić, iż kiedyś całe zagłębie Czarnego Stawu 

 było zajęte przez lodnik, na dnie którego dzisiaj zebrały się wody w posta- 

 ci stawu. 



Grobla, oddzielająca wody Czarnego Stawu ze strony północnej od płynące- 

 go obok potoku z Zadniego Stawu, jest cała pokryta bujną trawą i kosodrzewi- 

 ną, wał ten ziemny nie jest skałą jednolitą czyli samorodem, jak mówią górale, 

 lecz przeciwnie, jest nasypem, złożonym ze zwietrzałych skał lub ich odłamów, 

 jednem słowem, jest to zwał (morena) lodnika, który niegdyś w tej dolinie istniał. 

 Szczyty przyległe w połączeniu z tym zwałem, stanowią jakby amfiteatr, otacza- 

 jący ten zbiornik wody; liczne strumienie po pochyłościach tego amfiteatru spły- 

 wają do Czarnego Stawu. 



Linija AB, wytknięta po nad brzegiem północnym, wynosząca 365 m długo- 

 ści, służyła za podstawę do zdjęcia planu za pomocą stolika. Powierzchnia 

 Czarnego Stawu wynosi 10,77 h. a., według mapy przezemnie sporządź onej, Ave- 

 dług mapy katastralnej podają znacznie większą — 13 h. a. 



Staw ma kształt owalu, długość jego wynosi około 500' 11 i idzie ze Avschodu 

 na zachód, największa szerokość 250 m . 



W celu dokonania pomiarów zostały wytyczone w odstępach 100 m , 3 po- 

 dłużnice i 6 poprzecznie, te linije wyznaczają 18 punktów przecięcia się z sobą, 

 których tylko 8 przypada na stawie. 



