— 107 — 



brzegiem niezbyt wysoko wznoszącym się nad poziom wody; reszta brzegów po - 

 łożysta, tak że kotlinę jeziora Kleszczyn w porównaniu z zagłębiem jeziora Ża- 

 le można nazwać płaską. Południowy brzeg wklęsły w stronę jeziora, kończy 

 się wyspą, oddzieloną od samego brzegu płytkim i nie szerokim pasem wody. 

 O tej wyspie istnieją podania ludowe, archeolog mógłby prawdopodobnie znaleźć 

 na niej przedmioty dla siebie ciekawe. 



Podany opis jeziora pozwala z góry przewidywać, że będzie ono dosyć 

 płytkie, a największa głębokość będzie przypadać w okolicy brzegu stromego. 

 Ramię prawe podkowy, t. j. część wschodnia jeziora posiada głębokość z począt- 

 ku małą, zwolna powiększającą się, nakoniec, niedopłyAvając do wyspy, znaleźli- 

 śmy 6 m . Największa głębokość jaką znaleźliśmy, Avynosiła 7"',5, prawie na sa- 

 mym środku jeziora pomiędzy stromym brzegiem a wyspą, od tego miejsca po- 

 stępując ku ramieniowi zachodniemu głębokość malała tak, że w odstępie 300'" 

 znaleźliśmy 6 m . ~W ramieniu zacbodniem głębokość szybko maleje postępując do 

 brzegu zachodniego. Tu są jeszcze muły obfite, zabarwienie ich podobne jak 

 w jeziorze Kopiec, lecz w stopniu daleko słabszym. W jednem miejscu w mule 

 zaczerpniętym^znaleźliśmy gąsienicę czerwoną, która tak obficie znajdowała się 

 w mułach jeziora Żałe. W tern jeziorze, według opinii miejscowej ludności, ryb 

 znajduje się znacznie mniej niż w jeziorze Żałe, lecz znacznie więcej niż w Kop- 

 cu — sielawa w jeziorze Kleszczyn wcale nie poławia się. 



Odpływ wody jest na Avschodniej stronie jeziora, który jak mówiliśmy, 

 idzie przez błota Osna, Bobrowiec i Kopiec do jeziora Żale. W odległości 

 300 m od tego miejsca, idąc brzegiem na północ, napotyka się mały strumyk, wpa- 

 dający do jeziora, który jest zasilany wodą przez źródło, leżące od jeziora na 

 wschód w odległości około 500 m , zwane Studzi anką świętą. 



. Studzianka- 



Źródło samo otoczone drewnianą cembrowiną jak studnia, znajduje się we- 

 wnątrz małego budynku, woda rynną odpływa przez otwór zrobiony w cembro- 

 winie. Temperatura źródła podczas naszego pobytu wynosiła 8",2 C, ilość wody 

 dostarczanej niewielka; butelka litrowa napełniała się wodą zbieraną z rynienki 

 w ciągu 3 sekund, stąd przybliżenie można było ocenić, że źródło w czasie godzi- 

 ny daje 1200 litrów, czyli kwart nowopolskich. Woda zupełnie przezroczysta, 

 w smaku dosyć przyjemna, lecz metaliczna; próba odręczna, zrobiona przez na- 

 szego współtowarzysza podróży Br. Znatowicza, wykazała, że woda jest mo- 

 cno żelazista i za mineralną należy ją uważać. Z tego powodu, woda z tego źró- 

 dła wychodząca, zyskała sobie rozgłos u ludu w całej okolicy jako lecznicza. Le- 

 czą nią rany niezagojone, zapalenie oczu i wiele innych chorób. Przy źródle 

 stoi skromna drewniana kapliczka, av której raz na rok odbywa się odpust. 

 W tym czasie tłumy pielgrzymów przybywają do studni świętej. Miejsce samo 

 niezmiernie przyjemne, samotne, podtrzymywane starannie przez właściciela 

 przyległych gruntów, 



8 



