JEZIORA FERLEJOWSKIE. 



(Ta,t>lic» VI). 



Błota Pińskie dochodząc do samych, prawie brzegów r. Buga, kończą się 

 naprzeciwko m. Włodawy, jeziorami mającemi znaczną powierzchnią, jak np. 

 Świtiaź, Palmo i t; p. Na lewym brzegu Bnga w granicach Królestwa Pol- 

 skiego spotykamy również szereg jezior, znacznie mniejszych od wspomnianych 

 powyżej, są one rozrzucone na przestrzeni pomiędzy Bugiem i r. Wieprzem, od- 

 pływy z tych jezior, stanowią dopływy jednej z tych rzek. Nakoniec na lewym 

 brzegu rzeki Wieprza, jeziora są już nieliczne. av okolicy m. Firleja napotyka- 

 my ich dwa. 



Podczas lata minionego (1880 zostały dokonane pomiary jezior Pirle- 

 jowskich przez pp. Z. G-epn era i A. Slósarskiego. Wiadomości odnoszące się 

 do tych jezior, spisane przez p. Slósarskiego, umieszczamy poniżej. 



Jezioro Kunowskie (pod Lubartowem). 



powierzchnia 117,5 li. a. (209 m. 235 p.J największa głębokość 5 m - 



Rozlegle na 209 morgów, 235 prętów, położone pod wsią Kunów, ma kształt 

 jajowaty, z końcem ostrzejszym zwróconym ku południowi, szerszym ku północy, 

 brzeg wschodni krótszy i równy, zachodni dłuższy i pozaginany. Posiada brze- 

 gi płaskie, piaszczyste, dosyć twarde, zarośnięte z trzech stron trzciną (Arundo 

 fragmites), sitowiem (Scirpus lacustris), wywłócznikiem okręgowym (Myrophyllum 

 verticillatum), Rdestem ostrogórskim (Polygonnm hydropiper), a nadto wodorostem 

 galaretowatym, poprzyczepianym do łodyg wspomnianych roślin. Środek jeziora 

 bardzo błotnisty, tak, że cała ołowianka zanurzała się w madzie, czyli obfitym mu- 

 le. Pod mikroskopem w mule tym dają się rozróżnić liczne okrzemki (Diato- 

 maceae) i korzenionóżki (Rhizopoda) nagie i opancerzone, nadto szczątki racz- 

 ków drobnych (Daphnia). 



Wogóle w jeziorze Kunowskiem mąło jest istot żyjących wyższych, miano- 

 wicie zaś ryb; poławiają się tutaj w niewielkiej ilości karpie, leszcze, okunie (rzad- 

 ko), płocie i uklejki. 



