rza widzieć się dają. Eichwald nawet powtarza, że morze to istnieć miało za 

 czasów Herodota, a połączone było z morzem Ealtyckiem. 



Kontrym we wspomnianem już przez nas sprawozdaniu, av następny sposób 

 mówi o morzu, które na miejscu dzisiejszego Polesia miało się znajdować: „Do 

 powszechnych mniemań geologicznych o Polesiu należy, że było tu kiedyś morze. 

 Mniemanie to nie odnosi się do geologicznego systemu ISTeptunistów, których 

 chronologija nieskończenie wysoko sięga. Gdy wszystkie wody Polesia nie ma- 

 ją więcej jak jeden odpływ do morza Dnieprem, a tego brzegi są wysokie i w ró- 

 wninach, musiał więc być odpływ ten długo tamowany, nim woda się przerwała 

 i stopniowo zdołała wyżłobić sobie dzisiejsze swoje koryto. Mm więc to wszyst- 

 ko się stało, Polesie musiało być na wzór Kaspijskiego morza wielką kałużą, któ- 

 rej najniższe miejsce Prypeć wskazuje i która w miarę powiększania się Dnie- 

 prowego odpływu stopniowo zmniejszała się w swojej przestrzeni i głębokości, 

 a teraz dosycha nietylko przez działanie słońca, ale też i skutkiem pomnażającej 

 się coraz ilości istot organicznych, które wiele wody pochłaniając, przerabiają 

 na ciała lotne i stałe." Do swego opisu dawnego morza poleskiego, łączy Kon- 

 trym legendy o znajdowanych tu szczątkach okrętów, kotwic etc. i nareszcie po- 

 daje opowieść miejscowego ludu o Rzymianinie poecie Owidyjuszu Nazonie, który 

 tu okrętem przypłynąwszy, bodaj i żywota dokonał. 



Autor Wspomnień Wołynia, Podola i Litwy, J. I. Kraszewski, również po- 

 wiada, że podanie głosi, że kiedyś, bardzo dawno, morze Czarne aż pod Pińsk 

 podchodziło; lecz kiedyś jakiś potężny monarcha rozciął góry, spuścił zatrzymane 

 wody i zostały tylko same błota. Lepiej już było, powiada, morze zostawić niż błota. 



Baliński w swem dziele „Starożytna Polska", mówi między innemi, że He- 

 rodot wspomina już o mieszkających na Polesiu Słowianach, dodając, że w ich le- 

 sistym kraju mieści się wielkie jezioro, do którego wpadają cztery rzeki: 

 Oar, Siurgis, Lik i Tanais (czy nie są to, przypuszcza nasz autor/ rzeki: Ho- 

 ryń, Styr, Słucz i Don— naturalnie, nazwa tej ostatniśj jest mylną). Baliński też 

 cytuje mniemanie miejscowego ludu, jakoby błota Hry czyn w zachodniej części 

 Litewskiego Polesia położone, miały podziemne połączenie z morzem Czarnem. 



Wszystkie więc powyżej przytoczone przypuszczenia są z sobą zgodne, z tą 

 tylko różnicą, że gdy jedni (Eichwald) przypuszczają, że dawne morze lub jezio- 

 ro dzisiejszego Polesia połączone było z Bałtykiem, drudzy (Kontrym, Kraszew- 

 ski, Baliński) skłaniają się do skierowania tego wodozbioru ku morzu Czarnemu. 



Przeistoczenie się dawnego jeziora lub morza w rzekę Prypeć z jój dopływami 

 bardzo łatwo odbyć się mogło w ten sposób, że gdy wody tego jeziora nie miały 

 wcale wyjścia, lub może wyjście to nie mogło wywołać zbyt energicznego poruszania 

 się cząsteczek wody, której przybywająca ilość nie mogła wskutek słabego zasilania 

 się wodozbioru wyrównać ubywaj ącój , znacznie większej , musiał wodozbiór ten z sa- 

 mego porządku rzeczy, stopniowo, że tak powiemy, zamierać, to jest stawać się 

 coraz to bardziej płytkim, aż nareszcie pozostała w nim woda, mogła wskutek 

 nierówności dna zacząć zbiegać się w oddzielne mniejsze wodozbiory w głęb- 

 szych miejscach, ku czemu dopomódz mogło i częściowe podnoszenie się lub obni- 

 żenie się dna samego. Jedne z powstałych tym sposobem mniejszych wodozbio- 

 rów mogły wskutek zupełnego spokoju, jakiemu ich woda podlegała, pokryć się 

 cienką warstwą roślinności, która znowu inną generacyją roślin wydała i av koń- 



