— 140 — 



3° W otworze świdrowym pod Buffleben w Gothajskiem prześwidrowano 

 z góry ku dołowi: 



marglu kejprowego 113 V 2 stóp. 



grupę węgla ilastego (Lettenkohlen) , 21 y 3 „ 



wapienia frydrychshalskiego , . . . . 319 '/ 2 » 



szarawych i białawych margli wapiennych z kamieniem cu- 

 chnącym i krzemieniem 48 „ 



gipsu (anhidrytu) 152V 2 „ 



gipsu przejętego solą 23 „ 



soli kamiennej, nieprzewierconej 22 „ 



700 stóp. 



4° W otworze świdrowym Stotternheim w Wejmarskiem przewiercono od 



powierzchni ku dołowi: 



kejpru 619 stóp. 



wapienia trochitowego i górnych warstw wapienia muszlo- 



wego wogóle 326 „ 



żółtych margli wapiennych z gniazdami kwarcu i rogowca . . 55 „ 



gipsu, gliny słonej, marglu 170 „ 



soli kamiennej (nieprzewierconej ) 17 „ 



1 190 stóp. 



5. W Gorschel-Thal pod Eisenach wykazał później Albei 1 i (v. Leonhard 

 und Bronn N. Jahrb. 1837 p. 41), że gips pod Górschel i Stadtfeld jest również 

 gipsem wapienio-marglowym, że leży na wapieniu falistym, a jest pokryty żółte- 

 mi marglami. 



§ 4. Wróćmy teraz do Polski i poszukajmy równoważnika tych żółtych 

 i białawych margli wapiennych i dolomitowych, to napotkamy je w następują- 

 cych punktach: 



a. Pod Nową-Górą w okolicach wolnego miasta Krakowa. Idąc ze wsi 

 Czerny, z tamtej szej głębokiej doliny, ku zachodowi, po ścieżce wznoszącej się do 

 Nowej-Góry, znajdujemy się na białym, drobno-ziarnistym wapieniu dolomito- 

 wym Krzeszowickim, który oznaczyłem jako właściwe, miejscowe ognisko nasze- 

 go wapienia marglowego. Na nim leży tutaj czerwony konglomerat, którego ni- 

 gdzie indziej nie napotykałem, a na tym żółty, miękki, prawie ziemisty wapień 

 marglowy, zawierający wielką ilość małych muszel i ślimaków. Spostrzeżenie 

 to datuje od 1817 r. Gdy okazy na nowo przejrzałem znalazłem w nich: 

 Mytilus vetustus Goldf. (M. eduliformis Schlot), u Ziethena 



tabl. 59 fig. 31, oraz: 

 Natica Gailiardoti Lefroy, bardzo wiele młodych egzempla- 

 rzy jest w wapieniu muszlowym z Rothweil. Jest to ska- 

 mieniałość, którą w 1. 1 str. 252 mego dzieła oznaczyłem 

 jako Neritites helicinus. Ziethen tabl. 32 fig. 7 '). 



') Muszę tu przyznać uczonemu v. Alberti, że ta skamieniałość nic- jest synonimem Helix turbi- 

 linus Schloth, jak jest podana w Leonharda Neu. Jahrb. d. Minerał. 1833 p. 112, albowiem ostatni jest 

 daleko wyższy, skręcony jak buccinity, tamten zaś gatunek jest podobny do Nerita lub Natica. 



