— 143 — 



Stolarzowie na Szlązku. Oś ta uwydatnia się podóbnemi przełomami warstw 

 pod Sadowicami, Zawadą i pomiędzy Siemonią a Sączowem. Z tego powodu po- 

 wstaje uderzający stosunek, że warstwy należące do górnej grupy wapienia mu- 

 szlowego pochylone w okolicy G-oląszej, góry siewierskiej i Siemoni od owej wsi, 

 czy siodła na południe i południo zachód mają upad ku formacyi węglowej około 

 Maliszowic, Stryjowie, w Dobreszowicach pod Królową Górą i przy Karchmuh- 

 le (?), zamiast pochylać się w przeciwnym kierunku od niej jakby to być powin- 

 no. Tam, gdzie poAvyżój Toporowie warstwy wapienia frydrychshalskiego są pod- 

 niesione i połamane, znajdują się pod nim także według obserwacyj uczonego Ro- 

 sta białe margle średniej grupy wapienia muszlowego, obnażone na niewielkiej 

 przestrzeni, które z nim razem wyniesione zostały. 



e. "Wreszcie uczeni v. Alberti i Rost znaleźli również na Annabergu 

 w Szlązku powyżej Leśnicy w dolinie Podola na lewym brzegu, owe białe mar- 

 gle średniej grupy wapienia muszlowego pokryte górnym oddziałem formacyi. 

 Są one tutaj w ścisłym związku z charakterystycznemi komórko wato-dziurko wa- 

 temi wapieniami, podobnie do Crapands w grupie kejpru. Margle te w pierw- 

 szych łomach kamienia na drodze od Leśnicy do porębu na lewym brzegu doliny, 

 oznaczył już wcześniej Thurnagel r )j a ko skałę podkładową gliniasto- ziemistą 

 żółtawo szarą. 



We wszystkich więc dotychczas znanych punktach w Polsce i na Szlązku, 

 gdzie wyłaniają się wspomnione żółte i białe margle, zostały one razem z wapie- 

 niem muszlowym wyniesione po większej części znacznie nad średni poziom pła- 

 skowzgórza; w Annabergu przez bazalt, pod Nową górą przez porfir czerwony 

 w Miękini i Filipowicach, pod Sielcami, górą Doroty i Toporowicami, przez 

 przyczynę dotąd nam nieznaną, może także przez ukryte w głębi masy porfiro- 

 we, które nie miały siły przebić skał pokrywających, podobnie jak porfir u po- 

 dnóża dawnój sztolni Czartoryjskiej pod Straszynowem, który wyniósł wpraw- 

 dzie leżący na nim wapień muszlowy, ale go również w zupełności nie przebił. 



§ 5. Opierając się na powyższych spostrzeżeniach, mamy prawo wypowie- 

 dzieć wniosek, że winnych punktach płaskowzgórza. gdzie wapień frydrychshalski 

 obnaża się częścią w podnóżach dolin, częścią w wydłużonych grzbietach wzgórz 

 a mianowicie w północnej gałęzi formacyi wapienia muszlowego, gdzie pokłady 

 formacyi węgloAvej pochylone są ku północo-wschodowi, warstwy marglowe i ca- 

 ła średnia solonośna grupa formacyi, leżą ukryte w głębi. Łatwo także wy- 

 wnioskować, że, aby szukać soli kamiennój nietrzeba się z poszukiwaniami zby- 

 tecznie przybliżać do zewnętrznój linii formacyi węglowej, albowiem w tym przy- 

 padku można napotkać grupę gipsu zablizko pokrytej wychodniśj, albo też do- 

 trzeć w jej podstawie do niższej grupy Avapienia muszlowego. Zgodnie z tą 

 zasadą uczony Rost zapuścił swe świdrowe otwory dla szukania soli, na skraju 

 północno-wschodniej granicy formacyi pod miastem Siewierzem i pod wsią Tu- 

 czna Baba, o 1 '/ 2 mili od niego na PdZ oddaloną, gdzie leżący na wapieniu fry- 

 drychshalskim, dolomit rudonośny chyli się ku PnZ, a na nim leży bezpośrednio 



') W Karstena Arch. fur Bergbau 1823. VII. p. H. 



