- 148 - 



miąższość 

 z przeniesienia 778 st. 

 cpv z małą ilością rogowca i świdrowano dalej w tój czerwonej, 

 % i mniej lub więcćj z rogowcem i wapieniem zmięszanej glinia- 

 1 stój masie, dopóki w niej, podobnie jak pod Tuczną Babą 

 ^ 1 nieznaleziono odłamów porfiru i migdałowca. Me mogłem 

 i « \ specyjalnie się obznajmić z ostatnią częścią rejestru świdro- 

 El-S* 1 wego i dla tego też nie jestem w stanie podać dokładnie 

 1 g I ostatecznie osiągniętej głębokości, sądzę jednak iż otwór 

 cS? g ! świdrowy doszedł w owych pokładach do 1031 stóp i wier- 

 * cenią zostały wstrzymane jako bezużyteczne. 

 Roboty próbne pod Tuczną Babą i Siewierzem na nowo potwierdziły spo- 

 strzeżenia, już dawniśj przezemnie dokonane, że w Polsce wszystkie formacyje 

 osadowe osadziły się daleko głębiej, niż w większej części zachodnio-europejskich 

 zagłębi. Dolomit na wapieniu frydrychshalskim (nasze skały nadkładowe) mający 

 w Wirtembergii, pomiędzy Hall a Rotkmmunster tylko 3 do 1 10 stóp grubości, 

 ma w otworze świdrowym pod Tuczną Babą 166 stóp, w otworze świdrowym pod 

 Siewierzem 306 stóp. Nad górną Nekarą grubość górnej i średniej grupy wa- 

 pienia muszlowego, aż do wapienia falistego, wynosi razem tylko 500 stóp, pod 

 Tuczną Babą zaś, po odliczeniu dolomitu, świdrowano w nich przeszło 700 stóp. 

 Średnia grupa solonośna, aż do czystej soli, posiada pod Sulz miąższość 255 stóp, 

 pod Buffleben 200 stóp, pod Stoternkeim 228 st., w Polsce zaś, gdzie jeszcze soli 

 w niej nieznaleziono, należy jej grubość oznaczyć przynajmniój na 400 stóp. 



§ 6. Przewiercona pod górnym białym gipsem włóknistym czerwona glina 

 marglista z podrzędnemi warstwami wapienia, gipsu i rogowca, posiadająca tak 

 znaczną miąższość, wywołała z początku poważną wątpliwość, czy czasem nie 

 należy już do górnego oddziału tak bogatej w czerwone gliny formacyi pstrego 

 piaskowca. Przy tern zaraz powstała kwestyja, czy znamy gdzieindziej analogicz- 

 ne czerwone gliny w średniej grupie wapienia muszlowego. Już v. Dechen, wmiej- 

 scu powyżśj cytowanem przytacza, że pod Bntzen w Prusach Nadreńskich, 

 z szaremi glinami, towarzyszącemi gipsowi wapieni o-muszlowemu łączą się także 

 margle czerwonawe i zielonawe. W drugim otworze świdrowym Gienka w Kan- 

 tonie Bazylejskim zaczęło się czerwone zabarwienie skał zaraz pod białemi mar- 

 glami wapienia muszlowego, jakkolwiek nie zauważono go w pierwszym otworze 

 świdrowym. Keferstein w swojej Naturgeschichte des Erdkórpers I str. 204, 

 powiada, że w Schwartzwaldzie wapień falisty jest pokryty czerwoną gliną z gip- 

 sem i solą kamienną, na której spoczywa następna grupa wapienia frydrychs- 

 halskiego. Post, na zasadzie własnych spostrzeżeń pod Seeberg około Gotha 

 i pod Tiefengrube w Turyngii, przytacza czerwone gliny w średniej grupie wapie- 

 nia muszlowego; w Luxemburskiem zaś leżą czerwone pokłady gliny w górnej 

 grupie wapienia muszlowego, można ją obserwować w dolinach Mozeli, Saary 

 i wielu innych miejscach; zostały przewiercone pod wsią Manternach. Również 

 pod Sandersleben znajdują się czerwone i pstre margle wśród wapienia muszlo- 

 wego, a czerwone zabarwienie pojawia się w gipsie wapienio-muszlowym w West- 

 falii i w soli kamiennćj av Szwabii. Czerwone więc zabarwienie powinno być 



