— 150 — 





<x 



b 



c 





Węglanu wapnia 



90,60 



81,24 



44,72 





TYlflPTl fiZIł 



7,55 









Wodnego siarczanu wapnia 





16,46 



55,20 





Osadu nierozpuszczalnego 



1,85 



2,30 







(gliny i denniku żelaza) 













100,0 



100,0 



100,0 





Pomiędzy kamieniami otrzymanemi z 



czerwonój 



gliny marglist 



ej, znaj do wa- 



Jy się nadto kawały, jasno-szarej, drobno-porowato-komórkowatój, zresztą, bar- 

 dzo piaszczystćj i nieco ziemistej masy, z wielu punktami błyszczącemi jak per- 

 łowa macica, tu i owdzie wrośniętemi większemi ziarnami kwarcu, zabarwio- 

 nemi na ciemny kolor. 



Kozbiór ich chemiczny wykazał, bez względu na zmienną ilość ostatnich: 

 63,28 piasku kwarcowego z małą ilością gliny żela- 

 zistej i niewielu małemi blaszkami miki 

 — ślady gipsu 

 27,56 węglanu wapnia 

 7,93 ,, magnezu 

 1,23 straty 



^TooTT 



Należy więc je uważać za piaskowiec dolomitowy. 



Dalej czerwona glina marglista. jak już wspomniałem, zawiera wniektórych 

 warstwach tak wiele okrągłych ziarn kwarcu, że gdyby ją można było widzieć 

 w stanie świeżym, niezgniecionym, prawdopodobnie okazałaby się piaskowcem 

 marglisto-gliniastym. Pozostałe minerały krzemienne, które występują częścią 

 jak wapienie, av glinie marglistej, w bryłach nieregularnych od 10 — 16 cali gru- 

 bości mających, częścią zaś tworzą regularne pokłady, — są po większej części 

 krzemienistym rogowcem, barwy żółtawej jasno-szarój a także ciemniej szój, po- 

 dobnie do tych, które występują w dolomicie rudonośnym oraz tu i owdzie w wa- 

 pieniu frydrychshalskim. 



Sama zaś glina marglowa składa się w 100 cz. z 17,8 cz. węglanu wapna 

 65,2 krzemienia glinki i 17 czerwonego tlenniku żelaza, a więc cała, odznaczają- 

 ca się czerwonym kolorem, grupa skał, jest wapieniem gliniastym, który wskutek 

 rogowcowatych krzemienijakie w górnej części zawiera, podobny jest do krzemie- 

 nistych warstw wapienia frydrychshalskiego, a ku dołowi, wskutek zwiększonej 

 ilości ciemnego wapienia bitumicznego, zbliża się do wapienia falistego. Z po- 

 wodu domieszanego do dolomitowego wapienia, a także samodzielnie wydzielone- 

 go gipsu, charakteryzuje się ona jako część średniej grupy wapienia muszlowe- 

 go, nakoniec ze stanowiska mineralogicznego, z powodu zupełnego braku złożenia 

 łupkowego i nieobecności blaszek miki odróżnia się od marglu łupkowego górnej 

 grupy pstrego piaskowca. Możemy też piaszczyste, po części nawet piaskowco- 

 wate warstwy, razem z gliną marglistą, uważać za występujące w średniej gru- 

 pie wapienia muszlowego, ogniwo pośrednie, pomiędzy czerwonemi masami gliny 

 pstrego piaskowca i kejpru, co jest w zupełnej harmonii z tern przekładanem uła- 

 wicowaniem warstw piaszczysto-gliniastych z wapiennemi i dolomitowemi jak 



