— 155 — 



fiowczo, czerwony ił i zupełnie równoznaczny z miękińskim konglomerat wapie- 

 nia górskiego występujący u stóp wzgórza złożonego z wapienia jurajskiego pod 

 Młoczową w okręgu miasta Krakowa. Tam znalazłem także rozrzucone po zie- 

 mi odłamki migdałowca a potem p. Zejszner odkrył mało wyniosłą kopułę 

 porfirową. 



Pogląd, że czerwony piaskowiec i ił znajdujące się pod wapieniem muszlo- 

 wym szląsko-polskiego płaskowzgórza należą, z wyjątkiem dwu wyżej dotknię- 

 ty ch wątpliwych faktów do pstrego piaskowca, staje się tern prawdopodobniej - 

 szy, że i Carnall ') na prawym brzegu Odry powyżej Kropiwnicy (Krappitz) zna- 

 lazł czerwony konglomerat, oraz czerwony, pstry i biały piaskowiec, który się 

 ciągnie na wschód ku Strzebniowi i Jaszynie, na południowym zaś stoku góry 

 Kotlinowi ckiej, pod Tożkiem (Tost), pod wapieniem muszlowym należącym pra- 

 wdopodobnie do dolnój grupy, zauważył on żółtawy, zawierający domieszki wa- 

 pna, który tak samo jak kropiwnicki przedstawia uderzające podobieństwo do 

 pstrego piaskowca i dla tego też przez Carnalla, oraz przez v. Deckena za taki 

 uznany został. 



Wreszcie zasługuje na cokolwiek bliższą uwagę, napotkana w największej 

 głębokości otworu świdrowego pod Tuczną Babą brekczyja porfirowa. Otwór 

 świdrowy wprawdzie mało nadaje się do bliższego zbadania natury tej skały, 

 jednakże nie można zaprzeczyć jej istnieniu, a również niewątpliwa jest zgodność 

 jój odłamków ze skałami czerwonego porfiru, który już dawniej poznałem w okrę- 

 gu Krakowskim około Krzeszowic. Zachodzi naprzód pytanie, czy ów otwór 

 świdrowy rzeczywiście dosięgnął spodniój grupy wapienia muszlowego, który 

 obnaża się na górze gołonoskiej jako wapień dolomitowy. Obliczając na zasa- 

 dzie głównego upadu warstw, wypada, że można dotrzeć do tego wapienia pod 

 Tuczną Babą już w głębokości 800 stóp, jednakże w głębokości 900 stóp niedosię- 

 gnięto podobnego wapienia,lecz natomiast spotkano warstwę owśj brekczyiz nie- 

 wątpliwemu odłamami czerwonego porfiru i migdałowca. Bost więc sądził, że wła- 

 ściwy wapień gołonoski musi leżeć jeszcze cokolwiek głębiój i że ta brekczyjo- 

 wata warstwa porfiru, jest warstwą zawartą w formacyi wapienia muszlowego. 

 Powołał się przytem ustnie na podobne, w Grórnym Szląsku dokonane spostrze- 

 żenie, gdzie w kopalni galmanu pod Miechowicami, również natrafiono na kon- 

 glomerat porfirowy w obrębie wapienia muszlowego. Jeżeli go jeduak dobrze zro- 

 zumiałem, to na gliniastym normalnym wapieniu muszlowym leżał tam, jak zwy- 

 kle, 2 sążni głębokości mający pokład galmanu, a na tym dopiero konglomerat 

 z odłamami porfiru. Jeżeli tak się ma rzecz w istocie, to stosunek jest zupełnie 

 inny, aniżeli av Tucznej Babie, gdzie dopiero głęboko pod normalnym wapieniem 

 muszlowym i pod gipsonośną średnią grupą formacyi, napotykano na brekczyja 

 porfirową na miejscu wapienia falistego. Dopóki więc, na zasadzie lepiój do- 

 wiedzionych faktów, nie zostanie wykazane, że i gdzieindziej wsunięcia (Ein- 

 lagerungen) podobnych brekczyj w formacyi wapienia muszlowego rzeczywiście 

 istnieją, dopóty trudno mi będzie zgodzić się na pogląd powyższy. 



') W Karstena „Arch. i'. Bergb.'- XVIII p. 3l3, 314 i w Karstena Areh. f. Min. IV p, 388. 



11 



