— 164 — 



kiej, ograniczonej grzbietem wapienio-nraszlowyui kotliny, zapuszczono szyb 

 A, jak na powyższej figurze, przecinający potężne iły brunatne ochrowe, z bul- 

 wami brunatnego żeleziaka ochrowego i brunatnego galmanu i na dnie szy- 

 bu natrafiono na warstwę białego galmanu B (szpatu cynkowego), a bezpośrednio 

 pod nim na lity dolomit. Po dalszych poszukiwaniach okazało się, że ten dolo- 

 mit składa się tylko z wielkich zniszczonych kawałów C, naokoło których od- 

 łożył się biały galman nakształt skorupy. Gdy więc z innego szybu, w głębszym 

 poziomie, dostano się pod owe kawały chodnikiem D, prawie po powierzchni 

 wapienia muszlowego, to chodnik przebijał pokład białego galmanu. Natrafiono 

 jednak nagle przed miejscem E, na ścianę wapienia muszlowego wznoszącą, się 

 pionowo aż do powierzchni i niedaleko od tego miejsca natrafiono w spągu chod- 

 nika na trochę galmanu w kotłowatem zagłębieniu F skały podkładowej. Tu 

 niepodobna nie widzić, że część wapienia muszlowego, z boku od ściany prosto- 

 padłej, gdzie teraz są składy rud została zniszczona i usunięta, zanim rozpoczęło 

 się tworzenie składów rud i połączonego z niemi dolomitu. 



§ 13. Jeśli więc pomiędzy utworzeniem się wapienia muszlowego i dolomi- 

 tu nastąpiła przerwa, to okoliczność ta prowadzi do domysłu, że dolomit z więk- 

 szą słusznością może być zaliczony do dolnej grupy formacyi kejprowej, tembar- 

 dziej, że analogiczne skały dolomitowe w Szwabii, Jurze, Turyngii i okolicach 

 Wezery zawsze występują na granicy wapienia muszlowego z kejprem i zupeł- 

 nie podobne dolomity są charakterystycznemi składnikami dolnej i średniej gru- 

 py kejprowej. 



Z tego powodu Walchner ') zaliczył dolomit (albo wapień porowaty), leżą- 

 cy na wapieniu frydrychshalskim, przyłączony przez Albertiego do wapienia 

 muszlowego, do grupy kejprowej i sądzi, że nawet zastępuje on w Szwabii lota- 

 ryńską solonośną grupę kejprową. Że zaś nasza skała nadkładowa uznaną zo- 

 stała także przez Albertiego i Gienka za analogiczną z tamtym dolomitem, więc 

 mój obecny pogląd zgadza się z poglądami Walchnera. Daleko wcześniej (1823 r.), 

 Thiirnagel również wyraził zdanie: „że skała nadkładowa Tarnowicka, obfitująca 

 w krzemień, z podrzędnemi pokładami rud ołowiu, galmanu i żeleziaka, powin- 

 naby być uważaną za utwór właściwy młodszy aniżeli skała podkładowa." 



Tylko pod tym względem mylił się on, że porównał ją zMagnezian-limestone 

 anglików, albowiem obecnie wiemy, że ta ostatnia jest równoważną z cechsztaj- 

 nem. Me mógł także ściśle oznaczyć prawdziwego miejsca uławicenia owych 

 skał nadkładowych, gdyż wtedy nie doszedł jeszcze do stanowczego pojęcia 

 o względnym wieku skały podkładowej i jednocześnie uległ błędnemu mniemaniu, 

 że tak zwana szara skała podkładowa pod Tarnówkami, t. j. odmiana dolomitu 

 nieznacznej miąższości, bezpośrednio leżąca pod podkładami rud, nie powinna 

 być zaliczoną ani do skały podkładowej ani do skały nadkładowej, ale do śred- 

 niego utworu wapiennego, do którego również zaliczał niektóre odmiany wapie- 

 nia muszlowego na Oelberg (Poremba), niedaleko Annaberg, które porównywał 

 z wapieniem jaskiniowym pod Ojcowem i Pieskową Skałą w Polsce. Ponieważ 



l ) Walchner. Handbuch der Geognosie 1833, p. 664. 



