— 165 — 



jednak wykazałem stanowczo, że ten ostatni, tak zwany wapień jaskiniowy, nie 

 jest niczem innem, tylko wapieniem średniej grupy formacyi jurajskiej, albo mó- 

 wiąc wyraźniej , Coralrag, który pod Annabergiem nie występuje, więc to określe- 

 nie wieku skał nie może już teraz mieć znaczenia. 



Choć więc Thiirnagel nie oznaczył stanowczo prawdziwego wieku wzglę- 

 dnego dolomitu rudonośnego, należy mu się jednak pierwszeństwo właściwego 

 pojęcia, że jest to utwór młodszy, który należało oddzielić od leżącej pod nim 

 skały podkładowej (wapienia muszlowego). Karsten, który nieco później 

 (1828 r.), wszystkie skały warstwowate do Górnego Szląska, leżące nad pia- 

 skowcem węglowym, uznał za młodsze aniżeli są w istocie, a nawet pokłady żele- 

 ziaka gliniastego za trzeciorzędowe, uważał nawet skałę podkładową, którą 

 uznano za wapień muszlowy, za utwór prawdopodobnie znacznie młodszego wie- 

 ku, który może należy do leżących pod formacyją jurajską J ). 



Że i ten pogląd również się nie potwierdził wiemy z zupełną pewnością. Już 

 skamieniałości zbyt stanowczo przeczą temu i kwestyją tę już należy uważać za 

 skończoną. 



Cokolwiek późniój (1829) gdy pewna część mojego opisu geognostycznego 

 Polski oddaną została do druku; wyrzekł Adolf Schnejder ") ważne zdanie, że 

 górnoszląskie -pokłady rud razem ze skałą nadkładową powinny być uważane za należące 

 do formacyi kejproiuej z powodów, nad któremi bliżćj się zastanowię i wyjaśnię 

 w następnej rozprawie. 



Tyle jest pewnem, że dolomit rudonośny należy do średniego szeregu skał 

 warstwowatych (Mótzgebirgsreihe) i według swego położenia do tej grupy, któ- 

 ra leży pomiędzy wapieniem muszlowym a formacyją jurajską. 



Pogląd ów zyskał w mojem mniemaniu ważne potwierdzenie wskutek no- 

 wych spostrzeżeń Rosta, dokonanych w otworze świdrowym, pogłębionym dla 

 szukania soli o 3000 kroków od Siewierza, ku wschodowi. Na skraju piaszczy- 

 stej Siewierskiój doliny, powyżej Sulikowa i Piwonia, leży na dolomicie rudo- 

 nośnymta formacyją, którą wtedy oznaczyłem nazwą formacyi węgla bagniste- 

 go i glinki. W tę zapuszczono otwór świdrowy i przecięto nim od powierzchni 

 aż do 400 stóp głębokości następujące warstwy: 



miąższość 



4 



[czerwone iły marglowe z rzad- 

 c. głębokości szybu kiemi odłamkami węgla bar- 



•l dzo pięknego, nader błyszczą- 

 — otworu świdrowego cego, z muszlowym odłamem, 



podobnego do gagatu. 



153 st. 6 c. 



3 



•> 



o 



Mocne szare margle z czerwoną, szarą i zielono 



prążkowaną gliną marglową 



Naprzemianległe warstwy marglu i glin czerwo- 

 nych, mniej lub więcej marglistych. 



') Karsten. Abhandlung ueber das Kalksteingebirge von Tarnowitz p. 5. 

 2 ) W Karstena Archiv fur Bergbau XIX p. 483. 



