— 167 - 



tąd myślano. Gdy już z innych powodów doszedłem do pojęcia, że dolomit rudo- 

 nośny należy raczój do kejpru, aniżeli do wapienia muszlowego, a owa czerwo- 

 na glina marglowa w dolomicie uderzająco przypomina jasne czerwone margle kej- 

 prowe, tembardziój to zdanie się potwierdza. Do marglów tych należyć będą tak- 

 że czerwone gliny problematycznój formacyi węgla bagnistego; nakoniec obfitu- 

 jąca w piryt węglonośna glina czarna, przypomina zupełnie podobne witryjolowe 

 glinki w dolnej grupie kejpru albo węgla ilastego, gdzieindziój nawet cechującej 

 się warstwami węgla, oraz glinkę witryjolową, zastępującą w niektórych punk- 

 ktach rewiru Tarnowskiego pokłady ołowiane w dolomicie. 



Nowo odkryty w otworze świdrowym siewierskim fakt. przypomina mi tak- 

 że dawniejszą obserwacyją, na którą dotąd mało zwracałem uwagi. Kównież 

 i wblizkości granicy, pomiędzy dolomitem a formacyją węgla bagnistego, na dnie 

 płytkich parowów, pomiędzy Okradzionowem i Małemi Strzemieszycami, które 

 dalój ku dołowi, pomiędzy Kawią a "Warpią górą zlewają się w jeden główny 

 parów, obnaża się tu i owdzie wapień muszlowy, a wyniosłości są pokryte dolo- 

 mitem. Na zachodnim stoku owego parowu od wsi M. Strzemieszyce ku wscho- 

 dowi o '/ 4 uiili odległości, leży małe stare pasmo zrobów, zwane Wrowcę, pod 

 którem dawniój eksploatowano małą nieckę rudy ołowianej. W r. 1823 zapu- 

 szczono tu szyb poszukiwalny, w którym o dwa sążnie pod ziemią rodzajną na- 

 trafiono na pierwszy pusty skład rudy w dolomicie; następnie o 4 sążnie niżój na 

 drugi, w którym niewielkie żyłki galmanu przerzynały dolomit. Ponieważ i ten 

 nie był odpowiedni do eksploatacyi, więc pogłębiono szyb dalój i znaleziono na- 

 przód pod dolomitem 2 sążniowej grubości warstwę z ciemno-niebieskim iłem, 

 następnie 1 y 8 sąż. czerwonego iłu z domięszanemi ziarnami błyszczu ołowiu, 

 a nakoniec 1% sążnia pstrej, niebiesko i czerwono zabarwionój gliny marglistój, 

 „ aż do wapienia muszlowego. A więc i tutaj, połączone są z dolomitem pstre, 

 czerwone i czarne, prawdopodobnie do kejpru należące gliny. 



Ponieważ na tój zasadzie osiągnęliśmy przekonanie, że dolomit rudonośny 

 jest w- ścisłym związku z dolnemi warstwami mojój tak zwanój formacyi węgla 

 bagnistego i glinki i ponieważ ostatniój. według najnowszych badań, naznaczyć 

 trzeba inne miejsce, aniżeli poprzednio przypuszczałem i ponieważ ona obejmuje 

 prawdopodobnie ogniwa dwu formacyi kejpru i dolnego oolitu, więc dla dania 

 dosadniej szego dowodu za zaliczeniem dolomitu do formacyi kejprowój. musimy 

 się zwrócić do gór sandomierskich, gdzie uławicenie analogicznych skał, wyra- 

 źniej daje się rozpoznać. To prowadzi mnie do zbadania w dwu następnych 

 rozprawach, dwu przedmiotów, a mianowicie: 



1. Dowodów na istnienie formacyi kejprowój wogóle i 



2. Prawdziwego uławicenia i znaczenia formacyi węgla bagnistego i nie- 

 bieskich glinek (formacyi żeleziaka gliniastego) w Polsce i Górnym Szlązku, dwu 

 przedmiotów, które domagają się zasadniczego sprostowania i których wyjaśnie- 

 niem spodziewam się rzucić jasne światło na stosunki geologiczne kraju, roz- 

 ciągającego się pomiędzy Odrą a Wisłą. 



