— 175 



sach nie usprawiedliwiają jednak, dlaczego ten sposób znajdowania się nazy- 

 wa żyłami. 



W tej saniój pracy autora znajdujemy także wzmiankę o nowej skale wybu- 

 chowej, nazwanej przez niego Wołyniiem, składającej się z hornblendy i plagijo- 

 klasu i mającej złożenie porfirowe. Ten układ mineralogiczny zupełnie odpowia- 

 dający porfirytowi homblendowemu, wcale nie daje prawa oznaczenia tej skały no- 

 wem nazwiskiem i powiększania i tak już zbyt wielkiego taboru nomenklatury 

 petrograficznej. 



Pomimo tych usterek, karta "Wołynia, jako pierwsza próba geologicznego 

 przedstawienia tak znacznej a mało znanej części kraju, ma niezaprzeczoną war- 

 tość i stanowi cenny nabytek w naszej ubogiej literaturze przyrodniczej. Nale- 

 ży się przeto szczere uznanie, zarówno autorowi jej, p. Ossowskiemu, jako też 

 p. Działowskiemu, który dał środki na bardzo staranne i kosztowne wyda- 

 nie karty. 



Życzylibyśmy jeszcze, aby jak najprędzej wydane zostały objaśnienia, bez 

 których każda karta geologiczna traci więcej niż połowę na swojej wartości. 



Zbiory geologiczne, pozostałe po Ludwiku Zejsznerze. 



przez St. Koutkiewicza, inż. góra. 



Jak ważną rzeczą są publiczne muzea przyrodnicze, gdzieby uczeni zbiera- 

 ne przez siebie okazy przechowywać i pozostawiać mogli, dowodzi najlepiej los 

 kolek cyj geologicznych, pozostałych po Ludwiku Zejsznerze, z wielkim trudem 

 i kosztem przez długie lata zbieranych. Gdyby te zbiory były od początku 

 przechowywane w muzeum publicznem w takim porządku, w jakim je Zejszner 

 układał mielibyśmy teraz bogaty materyjał do poznania i dalszego studyjowania 

 naszego kraju, a twórca ich zasłużyłby był sobie na dobrą pamięć u potomności. 

 Dziś jednak, kiedy większa część prac pisanych Zejsznera utraciła już prawie 

 zupełnie wartość naukową, a zbiory jego przez nieumiejętne obejście dopro- 

 wadzone zostały do stanu chaotycznego, rezultaty pracy tego człowieka spadają 

 do bardzo niewielkich rozmiarów. 



Zbiory te mieszczą się obecnie w kilku szafach, oraz kilkunastu pakach 

 i beczkach. W szafach znajduje się najlepsza część tych zbiorów, t. j. te działy 

 skamieniałości polskich, które Zejszner specyjalnie opracowywał i drukiem 

 ogłaszał. Szczególniój dobrze przedstawione są skamieniałości jurajskie z pa- 

 sma krakowsko-wieluńskiego, oraz cłewońskie z gór Kieleckich. 



