- 195 - 



pik farbierski w Borku tem się odznacza, że niektóre okazy żeńskie mają zupeł- 

 nie niedzielone wszystkie liście korzeniowe i znaczną część łodygowych. 



Kończąc o Borku dodani, że na łące pod lasem w stronie Tuchowicza ro- 

 śnie sadziec konopiowaty (Eupatoriuni cannabilUim L.) i popielnik błotny 

 (Ci n er ar i a palu stris L.); tamże na błocie turzyca siwa (Car ex cane- 

 scens L-.J; blizko Borka, w rzeczce Bońkówce, przy ' moście, ? osoka aloesowa 

 (Stratiotes aloides L.) Ta wodna roślina jest także w jelenieckim stawie 

 razem z grzybieniami żółtym i białym. 



Błota: Dębniak, Tama i las ryźkowski. 



Na południowym zachodzie od Borka, między wsiami Tuchowiczem, Jeleńcem, 

 Staninem i Jonnikiem, rozłożyły się wielkie błota Dębniak i Tama. Różnej wiel- 

 kości doły, rowy i jeziora napełnione stojącą wodą; głębokie trzęsaAviska, zaro- 

 śla przeważnie olszowe i wierzbowe; przestrzenie chorowitą choiną porosłe, jak 

 wyspy nad błotami sterczące; wreszcie pastwiska i mokre łączki z dostępnemi 

 tylko w zimie stożkami, składają się na zapełnienie tej obszernej miejscowości, 

 jakby z nad Prypeci przeniesionej na łukowskie płaskowzgórze. 



Od Stanina do Jeleńca środkiem błot płynie wspomniana już wyżej rzecz- 

 ka Stanówka, która sama z siebie bystra nie jest, a że jeszcze grobla młyna bieg 

 jej wstrzymuje, więc wody Stanówki przyczyniają się niemało do zasilenia ba- 

 gien okolicznych. W pobliżu Jonnika największe topiele, tak zwane jonni- 

 ckie tonie. 



Dębnik i Tama nie są to błota odosobnione. Przez rozgałęzienie mokrych 

 łąk i trzęsawisk łączą się "one ze wszystkiemi większemi błotami płasko wzgórza. 

 Lnbownik polowania na bekasy mógłby z Dębniaka, udawszy się w kierunku po- 

 łudniowym, zajść błotami pod stacyją drogi żelaznej Krzywdę, a w kierunku pół- 

 nocnym w głąb Jaty pod Jagodne. Idąc na północ wypadłoby mu jednak w po- 

 bliżu Zalesia na dziale wodnym Wieprza i Bugu przechodzić kawałkiem pola. 



Pod względem zwierzyny nietylko z bekasów Dębniak i Tama słynie. Na 

 wiosnę, ledwie śniegi stopnieją, już tam cietrzewie tak zawzięcie grają w prze- 

 rzedzonych zaroślach, że jeszcze w parę godzin po wschodzie słońca, miłe dla 

 myśliwskiego ucha bełkotanie, rozlega się we wsiach okolicznych. 



Zoologija ma tu także ciekawego przedstawiciela. Szczur wodny czyli 

 Nornica wielka (Hypudaeus amphibius) żyje w wodach Dębniaka i pobliz- 

 kich miejscowości. Przed laty jeden okaz pochwycony z wielkim trudem był 

 przysłany z Tuchowicza do Warszawy p. Antoniemu Wałeckiemu, badaczowi 

 fauny krajowej. 



Roślinność jawnokwiatowa Dębniaka i Tamy, prócz gatunków pospolitych 

 posiada parę rzadszych. Wody stojące zapełnia okrężnica błotna (Ho tt o ni a 

 palustris L.) w całym prawie kraju obficie rozrodzona i wyivlócznik kłosowy 

 (M y r i o p h y 1 1 u ni v e r t i c i 1 1 a t u m L.) Nad wodami rośnie rzadko spotykana 

 na płaskowzgórzu, gdzieindziej pospolita mięta wodna (Men tka aąuatica L.), 

 na mokrych łąkach wspomniany już powyżśj gnidosz loyniosfy (Pedicularis 



13* 



