— 202 - 



kszóf części pojedyńeze; łuski wewnętrzne o promieniach żółtych W Pireuejacll 

 wschodni cli i środkowych oraz na Podolu blisko Winnicy." Następują synonimy 

 między niemi C. onopordifolia Bess. herb. 1831 i znowu znak (v. v ) co znaczy, że 

 de Candolle obiedwie odmiany widział żywe. 



Duby w opisie kąsiny akantolistnej (A. P. de Candolle Botan. gali. seu Sy- 

 nopsis pl. in FI. gali. Edy. 2 str. 293) tern się tylko różni od Prodromusu, że 

 w opisie Car. acant. Ali. mówi: liście dlugo-ogonkoioe H (v.s.^ w opisie zaś odmiany 

 Cynara DC, którą za osobny gatunek uważa (Carlina Cynara PourretJ powiada 

 liście pierzasto-dzielne bezogonkowe (sessilibus) pod spodem kutnerowate z wierz- 

 chu prawie gładkie (subglabris,). Ciernie łusk prawie pojedyncze. 



Kończy się opis wzmianką, że promienie są mocno żółte jak i u gatunku poprze- 

 dniego (to jest u Carlina acanthifolia A\\.). 



Koch mówi: (Synopsis ed. III 346 T. I) Car. acanth. Ali. bezłodygowa, li- 

 ście pod spodem siwowelniste, zewnętrzne z ogonkami, kątowato zębate, wewnętrz- 

 ne niedzielone, zębate). Długie włókna pleioek są nitkowate, kończaste przy końcu 

 nieco zgrubiałe 0. W miejscach skalistych, jałowych w Istryi i t. d. Po wyli- 

 czeniu kilku stanowisk następuje uwaga; Promienie okrywy białe. Koch o odmia- 

 nie karczochowatej (p Cynara DC) nic nie mówi, gdyż ta do Flory Niemiec 

 i Szwajcaryi nie należy. 



W następnych edycyjach Kocha z tekstem niemieckim (Taschenbuch) aż do 

 ostatniej z r. 1878, przerobionej przez Halliera. określenia poprzednie pozostają 

 też same. tylko 0 przemieniono na 0. 



Ledebour pisze: (Mora Rossica II 674,) Carl. acanth. Ali. bezłodygowa, li- 

 ście pod spodem siwo wełniste; zewnętrzne pierzasto-dzielne, kątowato-zębate; we- 

 wnętrzne całe zębate; długie włókna plewek są nitkowate kończate. 



P Cynara Pourret et DC Uście z icierzchu gładkie, zewnętrzne łuski okrywy 

 grzebieniasto-cierniste: ciernie po większej części pojedyncze; wewnętrzne promienie 

 żółte. C. acanthifolia Berser. Enum. p. 32. N. 1051. Eich. Skizze p. 145. C. ono- 

 pordifolia Besser et DC 1. c. 



Następuje wzmianka że rośnie na Podolu 1\. 



Reichenbach (syn) tak opisuje kąsinę akantolistną flcones. F G et H t. 15 

 str. 5), .Car. acanth. Ali. bezłodygowa, liście ogonkowe, pierzasto-klapowate z obu 

 stron kutnerowate, klapy trójkątne, ząbkowane, kolczaste, kwiatoloże (anthodium) 

 wielkie, samotne, bezszypułkowe, puch 8—9"' długi." 



Następują synonimy. Potem uwaga: 



„Kwiatołoże wielkie, przy ziemi, wśród liści blado-zielonych. Łuski wewnę- 

 trzne promieniste w książkach, opisywane są jako białe lub śnieżno-białe, ja wi- 

 działem je brudno-żśłtawo-białe i tak ukolorowałem rysunek." 



P Cynara DC o liściach z wierzchu gładkich, o łubkach wewnętrznych promieni- 

 sto ułożonych wązkich, żółtych 2|. 



Następują synonimy i wyliczenia stanowisk Banatu, Dalmacyi, Istryi i Pie- 

 montu. Stanowiska w Banacie są wskazane przez Wierzbickiego. 



Kąsina akantolistną i większa od niej odmiana karczoehoicata (P Cynara 

 DC) przedstawione są na rysunku Reichenbacha syna (tom 15 tabl. 9. DCCXL) 



