— 275 



czony chlapał niekiedy skrzydłami o wodę, ale wznieść się nie mógł, dognałem go 

 w czółenku, wyciągniętego obejrzałem, obsuszyłem i zostawiłem w bezpiecznej 

 kryjówce skały nadbrzeżnej. 



4. Vespertilio Daubentonii. Wodnik rudawy należy do pospolit- 

 szych u nas gatunków, szczególniej w okolicach wodnych. W Łazienkach poka- 

 zuje się często ponad stawami, z kryjówek wylatuje wcześniej od Wąsatka, lot 

 ma podobnież niski, muskający prawie zwierciadło wody, można go jednak przy 

 dostatecznem świetle od Wąsatka odróżnić, jest bowiem nieco większy, barwę ma 

 znacznie jaśniejszą, błony wszystkie blade. Rozpoznanie go bywa tern łatwiej- 

 sze, że często zbliża się o 2 — 3 metry od stóp siedzącego u brzegu dostrzega- 

 cza. Znajdowałem go kilkakrotnie w dziuplach, lecz nigdy w licznem nagroma- 

 dzeniu, nie unika przy tern towarzystwa innych gatunków, jak o tern • świadczy 

 wzmianka pod Nockiem rzesobłonnyra. 



Wodnik duży, V. d as y cn em u s, powinienby, według wszelkiego prawdo- 

 podobieństwa znaleźć się także w Łazienkach, miejscowość ta jest pod każdym 

 względem dla niego bardzo odpowiednia; że jednak dotąd nie udało mi się tego 

 rzadkiego gatunku Nocka dostrzedz w obrębie Warszawy, nie wpisuję go nawet 

 w poczet jćj mieszkańców. "W okolicy bliskiój miasta, w lasku dębowym za Ma- 

 rymoutem, zwanym Kaskada, znalazłem w r. 1861 dwa jego okazy, w lat cztery 

 późnii j, znowu dwa okazy w Puławach. Jest to jeden z najokazalszych niedo- 

 perzy krajowych, z kolei wielkości należy mu się pomiędzy niemi miej- 

 sce czwarte. Barwą śniadą razem z Wąsatkiem wyróżnić się wśród Nocków,. 



5. Vesperugo serotinus. Mroczek późny czyli szerokoskrzydly, przeby- 

 wa, jak się zdaje, wyłącznie w miejscach zamieszkałych, zabudowaniach, mnie przy- 

 najmniej nie zdarzyło się ani znajdowaćgo, ani nawet widzieć w lasach. W War- 

 szawie jest on ze wszystkich niedoperzy bezwątpienia najobfitszym, najczęściej 

 przynajmniśj daje się widzieć; łatwo go poznać po wzroście okazałym i po locie 

 machającym, jakby kurzyni, powiększającym jeszcze jego wielkość. Na zimę 

 zgromadza się w liczne kupy, nietylko w lochach lecz i w różnych kryjówkach 

 budynków, nawet na poddaszach, tak np. podczas naprawy kopuły na kościele 

 ewangelickim znaleziono kupę, z której dostałem kilkanaście sztuk żywych. Prócz 

 tego, miewałem wiele razy, prawie corocznie okazy żywe, nawet samice z małemi 

 u piersi. Łatwość dostania tego niedoperza najrozmaitszego wieku, dała mi spo- 

 sobność do robienia z nim liczniejszych niż z innemi gatunkami prób hodowania, 

 a chociaż należy on do Mroczkóio, które w ogólności są złe i nieugłaskane, udawa- 

 ło mi się z nim łatwiej niż z Nockami, które choć łagodniejsze, są wątłe i głupo- 

 wate. Przekonałem się, że mianowicie młode, przywykają z łatwością do picia 

 z dłoni, czy to mleka ciepłego, czy też pójła z mleka i osłodzonej herbaty lub każ 

 wy; w obu tych mieszaninach smakują jednakowo i obie służą im lepiej, niż 

 czyste mleko krowie. Nim jeszcze młode zaczną latać, próbują łazić po podłodze 

 i wtedy można im podsuwać pokarm żywy z much, tarakanów i innych owadów 

 niezbyt wielkich i pozbawionych możności szybkiej ucieczki. Do sposobu tego 

 karmienia przywykają prędko, jest on niby więcej zbliżony do natury, ale po- 

 chłania wiele czasu i połączony z kłopotem zaopatrywania się w dostateczną ilość 

 owadów. Dogodniejsze okazało sie karmienie w reku pokarmem sztucznym, 



18* 



