— 276 — 



stosownie obmyślonym, w tym celu używałem różnych substancyj proteinowych 

 zwierzęcych z należytym zawsze dodatkiem tłuszczu, który w owadach obficie 

 zwykle się wytwarza; doświadczenie wskazało mi oraz, że pokarm powinien być 

 łatwy do rozdrobnienia i posiadać pewną soczystość. Do takiego karmienia 

 przyuczyłem nieraz już znacznie wyrosłe młode Mroczka szerokoskrzydłego, mie- 

 szaniny robiłem najrozmaitsze, więcój może dla wypróbowania ich stosowności, 

 niż dla zaspokojenia bieżącej potrzeby. Oprócz tedy najprostszój siekanki mię- 

 sa surowego z łojeni, podawałem wykwintniej sze łakocie: móżdżek roztarty, 

 wątrobę gotowaną i ubitą z dodatkiem świeżego twarogu i masła, żółtko z jaj na 

 twardo zagniecione na papkę z trochą krwi lub mleka, nawet mięso z ryby. 

 Wszystkie wymienione tu pokarmy okazały się strawnemi i nie dostrzegłem, aby 

 który zdrowiu zaszkodził. 



Wyznać jednak trzeba, że doświadczeniom tym brakło dostatecznej długości 

 czasu do przekonania, że niedoperze dadzą się hodować np. w vivariach zoologi- 

 cznych. Szło zawsze dobrze, aż do pory lotności, z której nadejściem karmie- 

 nie stawało się trudniejszem. Dwa razy jednak dochowałem się niedoperza do- 

 brze już latającego. Okaz pierwszy, jak to już opoAviedziałem w Przeglądzie 

 zwierząt ssących z r. 1866 karmiłem w początku pójłem, później owadami żywe- 

 mi, to przyzwyczajenie utrudniło nieco przejście do innego pokarmu. Pomimo to 

 niedoperz ten przeżył u mnie przeszło dwa miesiące, wyrósł zdi owo i polatywał 

 już po pokoju; utraciłem go przez przypadek. Ponieważ był nietylko ułaskawio- 

 ny, ale nawet bardzo rozpieszczony i rad się zbliżał do ludzi rozmawiających, pe- 

 wnego razu uczepił się niepostrzeżenie do służącej przysłanej w interesie i przez 

 nią bezwiednie wyniesiony i zgubiony na mieście. Okaz drugi w kilka lat pó- 

 źniój dostałem już nieco więcój podrosły, ale jeszcze sgący, bardzo prędko przy- 

 wykł do pojenia z dłoni, następnie przyuczyłem go odrazu do karmienia wyłącz- 

 nie w ręku. Tak karmiony i ten okaz wyrósł zdrowo aż do lotności; charakter 

 miał zupełnie odmienny od pierwszego, nie okazywał żadnej obawy ale też i ża- 

 dnego przywiązania, wolał ciszę i samotność od gwaru, wzięty w rękę dąsał się. 

 Żył u mnie blisko dwa miesiące, nieprzewidzianie zdechł, zapewne z przejedzenia, 

 rzucał się bowiem zwykle na podane jadło z niesłychanem łakomstwem i jakby ze 

 złością i trzeba było albo wyznaczać mu porcyje, albo usunięciem w porę powścią- 

 gać jego obżarstwo. 



6. Vesperugo discołor. Mroczek posrebrzony chociaż należy do 

 gatunków mających bardzo obszerne rozprzestrzenienie geograficzne, jest jednak 

 pewnemi warunkami życia ograniczony, na wielkich przeto niekiedy przestrze- 

 niach wcale dopatrzyć się nie daje, w innych zaś okolicach bywa jednym z naj- 

 liczniejszych. W ogólności lubi góry lesiste i pobliża rzek większych. U nas 

 bywał już dawniej dostrzegany przez K. S t r o n c z y ń s k i e g o, a później 

 przez Wł. Taczano wskiego. W porzeczu Wisły był znaleziony w Je- 

 ziornej, o 2 mile od Warszawy odległój; w samój Warszawie nie udało mi się zdo- 

 być go, miałem wszakże u siebie egzemplarz żywy bardzo piękny, ujęty w Go- 

 cławku za Saską Kępą w lecie 1862 i uprzejmie przysłany mi przez p. O s ter- 

 lofa. Dla obserwacyj bij ologicznych chciałem go hodować, nietylko bowiem 

 futerko ozdobne, srebrzystym włosem posiane zachęcało do tego, lecz jeszcze nie 



