— 280 — 



łem i zimowałem jeża, niewidżiałem aby jadł kiedy substancyje roślinne surowe, 

 żadnych nawet owoców. Największym dla niego przysmakiem jest mleko; zwy- 

 kle karmiłem mięsem surowem. rozmai temi potrawami mięsnemi i odpadkami ku- 

 ckennemi, dawałem także bulkę rozmoczoną w mleku, nawet warzywa, jak mar- 

 chew duszoną i obficie okraszoną; zjadał nieco, ale niebardzo mu takie rzeczy 

 smakowały, zawsze wolał mięso. Wiedząc że Jeż jest tępicielem jadowitych 

 żmij i innych płazÓAV. chciałem zobaczyć jak sobie poczyna ze zdobyczą żywą. 

 W opróżnionym pokoju puszczałem mu kilka razy młode myszki domowe lub 

 jaszczurki, uganiał się za niemi niezgrabnie, lecz dla nieudolności do rączego 

 biegu nigdy złapać nie mógł, powtórzywszy parę razy chybioną próbę, zniechę-. 

 eony szedł do kąta, nie chciał nic widzieć i sapał. Dla ścieśnienia szranków 

 włożyłem go do sporej paki z desek dość podłużnej (około l 1 /., m. dług. a % m 

 szer.J Tam dopiero ujrzałem jak brzydkie sceny dzieją się w tój pięknej natu- 

 rze. Włożoną myszkę bardzo młodą przydybał odrazuwkącie i schrupał całą; do- 

 tąd nic tak dalece oburzającego, morderstwa takie widują się codzień. Podgłodzo- 

 nemu innego dnia włożyłem parę jaszczurek: zwyczajną i żyworodną, na tę ostatnią 

 jakby wiedział że jest mniej żwawą, rzuciłjsię z zajadłością, lecz gonitwa z kąta w kąt 

 trwała dość długo; dopadłszy jej wreszcie, schwycił za ogon i żywej odciął u sa- 

 mej nasady, jaszczurka odbiegła, jeż tymczasem pożerał drgającą jeszcze część 

 jej ciała. Po chwili zbliża się zwolna do ciężko okaleczonej jaszczurki i chwyta 

 za nogę tylną, obgryza znowu przy samym kadłubie i zabiera się do pożarcia te- 

 go drugiego kęsa; przez ten czas jaszczurka odpełzla jeszcze kawałek, lecz srogi 

 wróg jeszcze nie zabija na miejscu, lecz drugą nogę tak samo obcina, usuwa się 

 nieco na bok i zjada kęs trzeci, znów powraca i teraz dopiero dobija. Wstrętna 

 scena; ani wilk ani tygrys tak się nie pastwi, ani nawet pieszczony kotek. Czy 

 jeż najokrutniejszem na ziemi jest stworzeniem, to może nie należy już do zoologii. 



III. Mięsożerne. 



Z ogólnej liczby 1 3 gatunków dzikich, żyjących w kraju, do naszej zam- 

 kniętej miejscowości wchodzi gatunków 7. 



14. MartesFoina. Kuna domowa zwana także Kamionką lub Biało- 

 szyjką, dość licznie się znajduje w Warszawie. Znałem łowca, który po kilka 

 sztuk każdej zimy zdobywał. Kamionka w miastach dogodniejsze znajduje dla sie- 

 bie kryjówki, niż po wsiach, dla tego też liczniej się tu rozmnaża. Przebywa głó- 

 wnie w dużych budynkach, śpichlerzach, magazynach, w różnych pustkach i ru- 

 derach, zajmując zawsze najwyższe piętra, poddasza kościołów, wieże i t. p. No- 

 cami schodzi niekiedy na miejsca niższe, nawet na ziemię, jak ze śladów na śnie- 

 gu przekonać się o tern można. Żywi się przeważnie ptastwem, wybiera nocu- 

 jące po gzymsach wróble i po strychach gołębie, myszom zapewne także nie 

 przebacza, lecz z trybu życia nie tak często zdarza siej ój z niemi spotykać. Kuny, 

 tak leśna jak i domowa obłaskawiają się bardzo łatwo w hodowli, widziałem 

 i jedne i drugie oswojone i okazujące nawet przywiązanie do właściciela. 



